4205-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Васият китоби
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنِي أَبِي كِلاَهُمَا، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، بِهَذَا الإِسْنَادِ غَيْرَ أَنَّهُمَا قَالاَ " وَلَهُ شَىْءٌ يُوصِي فِيهِ " . وَلَمْ يَقُولاَ " يُرِيدُ أَنْ يُوصِيَ فِيهِ " .
Бизга Абу Бакр ибн Аби Шайба ҳам ривоят қилди, бизга Абда ибн Сулаймон ва Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилдилар, (ҳ) бизга ибн Нумайр ҳам ривоят қилди, менга отам ривоят қилди, иккаласи Убайдуллаҳдан шу иснод билан ривоят қилди, фақат улар: «Васият қиладиган бирор нарсаси бор», - дедилар. Ва: «Васият қилмоқчи бўлган», - демадилар.