4857-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Ҳукумат китоби
وَحَدَّثَنَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي ح، وَحَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ، الرَّزَّاقِ جَمِيعًا عَنْ سُفْيَانَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ . مِثْلَهُ وَزَادَ فِي حَدِيثِ عَبْدِ الرَّزَّاقِ وَالشِّكَالُ أَنْ يَكُونَ الْفَرَسُ فِي رِجْلِهِ الْيُمْنَى بَيَاضٌ وَفِي يَدِهِ الْيُسْرَى أَوْ فِي يَدِهِ الْيُمْنَى وَرِجْلِهِ الْيُسْرَى .
Буни бизга Муҳаммад ибн Нумайр ривоят қилди: Бизга отам ривоят қилди; (ҳ) яна менга Абдурраҳмон ибн Бишр ривоят қилди: Бизга Абдурраззоқ ривоят қилди — иккови Суфён дан, шу иснод билан унинг мислини ривоят қилдилар ва Абдурраззоқнинг ҳадисида зиёда қилди: «Шикол — бу отнинг ўнг оёғида ва чап қўлида оқлик бўлиши, ёки ўнг қўлида ва чап оёғида (оқлик бўлиши)дир.»