حَدَّثَنَا حَسَنٌ الْحُلْوَانِيُّ، حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَاصِمٍ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ، اللَّهِ عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لاَ يَدْخُلُ عَلَى أَحَدٍ مِنَ النِّسَاءِ إِلاَّ عَلَى أَزْوَاجِهِ إِلاَّ أُمِّ سُلَيْمٍ فَإِنَّهُ كَانَ يَدْخُلُ عَلَيْهَا فَقِيلَ لَهُ فِي ذَلِكَ فَقَالَ " إِنِّي أَرْحَمُهَا قُتِلَ أَخُوهَا مَعِي " .
Бизга Ҳасан ал-Ҳулвоний ривоят қилди: бизга Амр ибн Осим ривоят қилди: бизга Ҳаммом Ишоқ ибн Абдуллаҳдан, у Анасдан ривоят қилди. У айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз аёлларидан бошқа ҳеч бир аёлнинг ҳузурига кирмас эдилар, фақат Умму Сулаймдан бошқа — чунки у зот унинг ҳузурига кирар эдилар. Бу ҳақда у зотга (савол) айтилди. У зот: «Мен унга раҳм қиламан, унинг акаси мен билан бирга (жангда) ўлдирилган» дедилар.