حَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنِي مُعَاوِيَةُ، - يَعْنِي ابْنَ صَالِحٍ - عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ نَوَّاسِ بْنِ سِمْعَانَ، قَالَ أَقَمْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْمَدِينَةِ سَنَةً مَا يَمْنَعُنِي مِنَ الْهِجْرَةِ إِلاَّ الْمَسْأَلَةُ كَانَ أَحَدُنَا إِذَا هَاجَرَ لَمْ يَسْأَلْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ شَىْءٍ - قَالَ - فَسَأَلْتُهُ عَنِ الْبِرِّ وَالإِثْمِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الْبِرُّ حُسْنُ الْخُلُقِ وَالإِثْمُ مَا حَاكَ فِي نَفْسِكَ وَكَرِهْتَ أَنْ يَطَّلِعَ عَلَيْهِ النَّاسُ " .
Менга Ҳорун ибн Саид ал-Айлий ҳадис айтди, Абдуллаҳ ибн Ваҳб бизга ҳадис айтди, менга Муовия — яъни Ибн Солиҳ — Абдурраҳмон ибн Жубайр ибн Нуфайрдан, у отасидан, у Наввос ибн Симъондан ҳадис айтди, у айтди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Мадинада бир йил турдим, мени ҳижратдан фақат савол бериш тўсиб турарди. Биздан бири ҳижрат қилса, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ҳеч нарса сўрамас эди. (Рови) айтди: Мен у зотдан яхшилик ва гуноҳ ҳақида сўрадим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Яхшилик — гўзал ахлоқдир, гуноҳ эса — нафсингда изтироб қўзғаган ва одамлар билиб қолишини ёқтирмаган нарсангдир», дедилар.