حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ اقْتَتَلَ غُلاَمَانِ غُلاَمٌ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَغُلاَمٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَنَادَى الْمُهَاجِرُ أَوِ الْمُهَاجِرُونَ يَا لَلْمُهَاجِرِينَ . وَنَادَى الأَنْصَارِيُّ يَا لَلأَنْصَارِ . فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " مَا هَذَا دَعْوَى أَهْلِ الْجَاهِلِيَّةِ " . قَالُوا لاَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِلاَّ أَنَّ غُلاَمَيْنِ اقْتَتَلاَ فَكَسَعَ أَحَدُهُمَا الآخَرَ قَالَ " فَلاَ بَأْسَ وَلْيَنْصُرِ الرَّجُلُ أَخَاهُ ظَالِمًا أَوْ مَظْلُومًا إِنْ كَانَ ظَالِمًا فَلْيَنْهَهُ فَإِنَّهُ لَهُ نَصْرٌ وَإِنْ كَانَ مَظْلُومًا فَلْيَنْصُرْهُ " .
Бизга Аҳмад ибн Абдуллаҳ ибн Юнус ривоят қилди, бизга Зуҳайр ривоят қилди, бизга Абу Зубайр Жобирдан ривоят қилди. У деди: Икки бола — муҳожирлардан бир бола ва ансорлардан бир бола — бир-бири билан уришиб қолди. Муҳожир ёки муҳожирлар: ‹Эй муҳожирлар (ёрдамга)!›, деб чақирди. Ансорий эса: ‹Эй ансорлар (ёрдамга)!›, деб чақирди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам чиқиб: «Бу нима — жоҳилият аҳлининг чақириғими?», дедилар. Улар: ‹Йўқ, эй Аллаҳнинг Расули, фақат икки бола уришиб қолиб, бири иккинчисини орқасидан тепди›, дедилар. Ул зот: «Майли, зарари йўқ. Киши биродарига золим бўлса ҳам, мазлум бўлса ҳам ёрдам берсин. Агар у золим бўлса, уни қайтарсин, зеро бу унга ёрдамдир; агар у мазлум бўлса, унга ёрдам берсин», дедилар.