حَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، بْنِ أَبِي سَلَمَةَ الْمَاجِشُونُ عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ، قَالَ كُنَّا بِعَرَفَةَ فَمَرَّ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ وَهُوَ عَلَى الْمَوْسِمِ فَقَامَ النَّاسُ يَنْظُرُونَ إِلَيْهِ فَقُلْتُ لأَبِي يَا أَبَتِ إِنِّي أَرَى اللَّهَ يُحِبُّ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ . قَالَ وَمَا ذَاكَ قُلْتُ لِمَا لَهُ مِنَ الْحُبِّ فِي قُلُوبِ النَّاسِ . فَقَالَ بِأَبِيكَ أَنْتَ سَمِعْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ يُحَدِّثُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . ثُمَّ ذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ جَرِيرٍ عَنْ سُهَيْلٍ .
Менга Амр ан-Ноқид ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, бизга Абдулазиз ибн Абдуллаҳ ибн Абу Салама ал-Можишун хабар берди, Суҳайл ибн Абу Солиҳдан, у деди: Биз Арафотда эдик, Умар ибн Абдулазиз ўтиб қолди, у ҳажга масъул (амир) эди. Одамлар унга қараб туриш учун ўринларидан турдилар. Мен отамга: ‹Эй отажон, мен Аллаҳ Умар ибн Абдулазизни севади деб кўраяпман› дедим. У: ‹Бу нима (билан)?› деди. Мен: ‹Одамлар қалбида унга бўлган севги сабабли› дедим. Шунда у: ‹Отанг ҳаққи, сен Абу Ҳурайранинг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилаётганини эшитдинг (ми?)› деди. Сўнг у Жарирнинг Суҳайлдан ривоятига ўхшаш зикр қилди.