حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ إِذَا أَحَبَّ عَبْدًا دَعَا جِبْرِيلَ فَقَالَ إِنِّي أُحِبُّ فُلاَنًا فَأَحِبَّهُ - قَالَ - فَيُحِبُّهُ جِبْرِيلُ ثُمَّ يُنَادِي فِي السَّمَاءِ فَيَقُولُ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ فُلاَنًا فَأَحِبُّوهُ . فَيُحِبُّهُ أَهْلُ السَّمَاءِ - قَالَ - ثُمَّ يُوضَعُ لَهُ الْقَبُولُ فِي الأَرْضِ . وَإِذَا أَبْغَضَ عَبْدًا دَعَا جِبْرِيلَ فَيَقُولُ إِنِّي أُبْغِضُ فُلاَنًا فَأَبْغِضْهُ - قَالَ - فَيُبْغِضُهُ جِبْرِيلُ ثُمَّ يُنَادِي فِي أَهْلِ السَّمَاءِ إِنَّ اللَّهَ يُبْغِضُ فُلاَنًا فَأَبْغِضُوهُ - قَالَ - فَيُبْغِضُونَهُ ثُمَّ تُوضَعُ لَهُ الْبَغْضَاءُ فِي الأَرْضِ " .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Жарир ривоят қилди, Суҳайлдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Албатта, Аллаҳ бир бандани севса, Жибрилни чақириб: ‹Мен фалончини севаман, сен ҳам уни сев› дейди. — У деди: — Бас, Жибрил уни севади. Сўнг осмонда нидо қилади ва: ‹Албатта, Аллаҳ фалончини севади, сизлар ҳам уни севинглар› дейди. Бас, осмон аҳли уни севади. — У деди: — Сўнг ер юзида унга қабул (одамлар қалбида эътибор ва севги) қўйилади. Қачон бир бандага ғазаб қилса (ёмон кўрса), Жибрилни чақириб: ‹Мен фалончига ғазаб қиламан (ёмон кўраман), сен ҳам унга ғазаб қил› дейди. — У деди: — Бас, Жибрил унга ғазаб қилади. Сўнг осмон аҳли ичида: ‹Албатта, Аллаҳ фалончига ғазаб қилади, сизлар ҳам унга ғазаб қилинглар› деб нидо қилади. — У деди: — Бас, улар ҳам унга ғазаб қиладилар. Сўнг ер юзида унга нафрат қўйилади.»
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ، - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْقَارِيَّ - وَقَالَ قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ يَعْنِي الدَّرَاوَرْدِيَّ، ح وَحَدَّثَنَاهُ سَعِيدُ بْنُ عَمْرٍو الأَشْعَثِيُّ، أَخْبَرَنَا عَبْثَرٌ، عَنِ الْعَلاَءِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، ح وَحَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، - وَهُوَ ابْنُ أَنَسٍ - كُلُّهُمْ عَنْ سُهَيْلٍ، بِهَذَا الإِسْنَادِ غَيْرَ أَنَّ حَدِيثَ، الْعَلاَءِ بْنِ الْمُسَيَّبِ لَيْسَ فِيهِ ذِكْرُ الْبُغْضِ .
Бизга Қутайба ибн Саъийд ривоят қилди, бизга Яъқуб — яъни ибн Абдурраҳмон ал-Қорий — ривоят қилди, Қутайба: бизга Абдулазиз, яъни ад-Даровардий ривоят қилди, деди — (ҳ) — ва буни бизга Саъийд ибн Амр ал-Ашъасий ривоят қилди, бизга Абсар хабар берди, ал-Ало ибн ал-Мусайябдан — (ҳ) — ва менга Ҳорун ибн Саъийд ал-Айлий ривоят қилди, бизга ибн Ваҳб ривоят қилди, менга Молик — у ибн Анас — ривоят қилди, уларнинг барчаси Суҳайлдан, шу иснод билан. Фақат ал-Ало ибн ал-Мусайябнинг ҳадисида ғазаб (нафрат) зикри йўқ.
حَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، بْنِ أَبِي سَلَمَةَ الْمَاجِشُونُ عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ، قَالَ كُنَّا بِعَرَفَةَ فَمَرَّ عُمَرُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ وَهُوَ عَلَى الْمَوْسِمِ فَقَامَ النَّاسُ يَنْظُرُونَ إِلَيْهِ فَقُلْتُ لأَبِي يَا أَبَتِ إِنِّي أَرَى اللَّهَ يُحِبُّ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ . قَالَ وَمَا ذَاكَ قُلْتُ لِمَا لَهُ مِنَ الْحُبِّ فِي قُلُوبِ النَّاسِ . فَقَالَ بِأَبِيكَ أَنْتَ سَمِعْتَ أَبَا هُرَيْرَةَ يُحَدِّثُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . ثُمَّ ذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ جَرِيرٍ عَنْ سُهَيْلٍ .
Менга Амр ан-Ноқид ривоят қилди, бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, бизга Абдулазиз ибн Абдуллаҳ ибн Абу Салама ал-Можишун хабар берди, Суҳайл ибн Абу Солиҳдан, у деди: Биз Арафотда эдик, Умар ибн Абдулазиз ўтиб қолди, у ҳажга масъул (амир) эди. Одамлар унга қараб туриш учун ўринларидан турдилар. Мен отамга: ‹Эй отажон, мен Аллаҳ Умар ибн Абдулазизни севади деб кўраяпман› дедим. У: ‹Бу нима (билан)?› деди. Мен: ‹Одамлар қалбида унга бўлган севги сабабли› дедим. Шунда у: ‹Отанг ҳаққи, сен Абу Ҳурайранинг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилаётганини эшитдинг (ми?)› деди. Сўнг у Жарирнинг Суҳайлдан ривоятига ўхшаш зикр қилди.