حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ إِذَا أَحَبَّ عَبْدًا دَعَا جِبْرِيلَ فَقَالَ إِنِّي أُحِبُّ فُلاَنًا فَأَحِبَّهُ - قَالَ - فَيُحِبُّهُ جِبْرِيلُ ثُمَّ يُنَادِي فِي السَّمَاءِ فَيَقُولُ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ فُلاَنًا فَأَحِبُّوهُ . فَيُحِبُّهُ أَهْلُ السَّمَاءِ - قَالَ - ثُمَّ يُوضَعُ لَهُ الْقَبُولُ فِي الأَرْضِ . وَإِذَا أَبْغَضَ عَبْدًا دَعَا جِبْرِيلَ فَيَقُولُ إِنِّي أُبْغِضُ فُلاَنًا فَأَبْغِضْهُ - قَالَ - فَيُبْغِضُهُ جِبْرِيلُ ثُمَّ يُنَادِي فِي أَهْلِ السَّمَاءِ إِنَّ اللَّهَ يُبْغِضُ فُلاَنًا فَأَبْغِضُوهُ - قَالَ - فَيُبْغِضُونَهُ ثُمَّ تُوضَعُ لَهُ الْبَغْضَاءُ فِي الأَرْضِ " .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди, бизга Жарир ривоят қилди, Суҳайлдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Албатта, Аллаҳ бир бандани севса, Жибрилни чақириб: ‹Мен фалончини севаман, сен ҳам уни сев› дейди. — У деди: — Бас, Жибрил уни севади. Сўнг осмонда нидо қилади ва: ‹Албатта, Аллаҳ фалончини севади, сизлар ҳам уни севинглар› дейди. Бас, осмон аҳли уни севади. — У деди: — Сўнг ер юзида унга қабул (одамлар қалбида эътибор ва севги) қўйилади. Қачон бир бандага ғазаб қилса (ёмон кўрса), Жибрилни чақириб: ‹Мен фалончига ғазаб қиламан (ёмон кўраман), сен ҳам унга ғазаб қил› дейди. — У деди: — Бас, Жибрил унга ғазаб қилади. Сўнг осмон аҳли ичида: ‹Албатта, Аллаҳ фалончига ғазаб қилади, сизлар ҳам унга ғазаб қилинглар› деб нидо қилади. — У деди: — Бас, улар ҳам унга ғазаб қиладилар. Сўнг ер юзида унга нафрат қўйилади.»