وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ هِشَامٍ، أَخْبَرَنَا عُرْوَةُ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُدْنِي إِلَىَّ رَأْسَهُ وَأَنَا فِي حُجْرَتِي فَأُرَجِّلُ رَأْسَهُ وَأَنَا حَائِضٌ .
Оиша айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — мен ўз ҳужрамда (бўлган ҳолда) — бошини менга яқинлаштирар, мен унинг бошини — мен ҳайзли (бўлган) ҳолда — тарар эдим.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эътикофда бўлганларида бошларини менга яқинлаштирардилар, мен эса ҳайзли ҳолимда уни ювардим.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — у (масжидда) мужовир (иътикофда) бўлган ҳолда — бошини масжиддан менга чиқарар, мен уни — мен ҳайзли (бўлган) ҳолда — ювар эдим.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — у масжидда эътикофда (мужовир) бўлган ҳолда — бошини менга мойил қилар (эгар), мен — ҳайзли ҳолда — уни тарар эдим.
Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг бошини — мен ҳайзли (бўлган) ҳолда — ювар эдим.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — мен ҳайзли ҳолда — менга тегар эди. Ва у зот — эътикофда (муътакиф) бўлган ҳолда — бошини масжиддан чиқарар, мен уни — ҳайзли ҳолда — ювар эдим.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — мен ҳайзли ҳолда — менга тегар эди. Ва у зот — эътикофда (муътакиф) бўлган ҳолда — бошини масжиддан чиқарар, мен уни — ҳайзли ҳолда — ювар эдим.