حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَرْمَلَةَ بْنِ عِمْرَانَ التُّجِيبِيُّ، أَخْبَرَنِي ابْنُ، وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ انْطَلَقَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ قِبَلَ ابْنِ صَيَّادٍ حَتَّى وَجَدَهُ يَلْعَبُ مَعَ الصِّبْيَانِ عِنْدَ أُطُمِ بَنِي مَغَالَةَ وَقَدْ قَارَبَ ابْنُ صَيَّادٍ يَوْمَئِذٍ الْحُلُمَ فَلَمْ يَشْعُرْ حَتَّى ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ظَهْرَهُ بِيَدِهِ ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاِبْنِ صَيَّادٍ " أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ " . فَنَظَرَ إِلَيْهِ ابْنُ صَيَّادٍ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ الأُمِّيِّينَ . فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَتَشْهَدُ أَنِّي رَسُولُ اللَّهِ فَرَفَضَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " آمَنْتُ بِاللَّهِ وَبِرُسُلِهِ " . ثُمَّ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَاذَا تَرَى " . قَالَ ابْنُ صَيَّادٍ يَأْتِينِي صَادِقٌ وَكَاذِبٌ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خُلِّطَ عَلَيْكَ الأَمْرُ " . ثُمَّ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنِّي قَدْ خَبَأْتُ لَكَ خَبِيئًا " . فَقَالَ ابْنُ صَيَّادٍ " هُوَ الدُّخُّ " . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " اخْسَأْ فَلَنْ تَعْدُوَ قَدْرَكَ " . فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ ذَرْنِي يَا رَسُولَ اللَّهِ أَضْرِبْ عُنُقَهُ . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنْ يَكُنْهُ فَلَنْ تُسَلَّطَ عَلَيْهِ وَإِنْ لَمْ يَكُنْهُ فَلاَ خَيْرَ لَكَ فِي قَتْلِهِ " . وَقَالَ سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، يَقُولُ انْطَلَقَ بَعْدَ ذَلِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ الأَنْصَارِيُّ إِلَى النَّخْلِ الَّتِي فِيهَا ابْنُ صَيَّادٍ حَتَّى إِذَا دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم النَّخْلَ طَفِقَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ وَهُوَ يَخْتِلُ أَنْ يَسْمَعَ مِنِ ابْنِ صَيَّادٍ شَيْئًا قَبْلَ أَنْ يَرَاهُ ابْنُ صَيَّادٍ فَرَآهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُضْطَجِعٌ عَلَى فِرَاشٍ فِي قَطِيفَةٍ لَهُ فِيهَا زَمْزَمَةٌ فَرَأَتْ أُمُّ ابْنِ صَيَّادٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَتَّقِي بِجُذُوعِ النَّخْلِ فَقَالَتْ لاِبْنِ صَيَّادٍ يَا صَافِ - وَهُوَ اسْمُ ابْنِ صَيَّادٍ - هَذَا مُحَمَّدٌ . فَثَارَ ابْنُ صَيَّادٍ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ تَرَكَتْهُ بَيَّنَ " . قَالَ سَالِمٌ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّاسِ فَأَثْنَى عَلَى اللَّهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ ذَكَرَ الدَّجَّالَ فَقَالَ " إِنِّي لأُنْذِرُكُمُوهُ مَا مِنْ نَبِيٍّ إِلاَّ وَقَدْ أَنْذَرَهُ قَوْمَهُ لَقَدْ أَنْذَرَهُ نُوحٌ قَوْمَهُ وَلَكِنْ أَقُولُ لَكُمْ فِيهِ قَوْلاً لَمْ يَقُلْهُ نَبِيٌّ لِقَوْمِهِ تَعَلَّمُوا أَنَّهُ أَعْوَرُ وَأَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَيْسَ بِأَعْوَرَ " . قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ ثَابِتٍ الأَنْصَارِيُّ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ بَعْضُ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ يَوْمَ حَذَّرَ النَّاسَ الدَّجَّالَ " إِنَّهُ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ كَافِرٌ يَقْرَؤُهُ مَنْ كَرِهَ عَمَلَهُ أَوْ يَقْرَؤُهُ كُلُّ مُؤْمِنٍ " . وَقَالَ " تَعَلَّمُوا أَنَّهُ لَنْ يَرَى أَحَدٌ مِنْكُمْ رَبَّهُ عَزَّ وَجَلَّ حَتَّى يَمُوتَ " .
Менга Ҳармала ибн Яҳё ибн Абдуллаҳ ибн Ҳармала ибн Имрон ат-Тужибий ривоят қилди, менга Ибн Ваҳб хабар берди, менга Юнус Ибн Шиҳобдан, у Солим ибн Абдуллаҳдан хабар берди. У унга хабар беришича, Абдуллаҳ ибн Умар унга хабар бердики, Умар ибн ал-Хаттоб Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга бир гуруҳ кишилар ичида Ибн Сайёд томонга борди, ҳатто уни болалар билан Бану Мағоланинг қалъаси ёнида ўйнаб турганини топди. Ўша кунлари Ибн Сайёд балоғатга етай деб қолган эди. У сезмай қолди, ҳатто Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қўллари билан унинг елкасига урдилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Ибн Сайёдга: «Мен Аллаҳнинг Расули эканимга гувоҳлик берасанми?» дедилар. Ибн Сайёд унга қараб: Мен сен уммийларнинг расули эканингга гувоҳлик бераман, деди. Сўнг Ибн Сайёд Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга: Сен мен Аллаҳнинг расули эканимга гувоҳлик берасанми? деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни рад этиб: «Мен Аллаҳга ва Унинг расулларига иймон келтирдим», дедилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Сен нима кўрасан?» дедилар. Ибн Сайёд: Менга бир ростгўй ва бир ёлғончи келади, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Сенга иш чалкаштириб қўйилган», дедилар. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Мен сенга бир нарса яширдим», дедилар. Ибн Сайёд: «У дух», деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Йўқол, сен ўз даражангдан ўтолмайсан», дедилар. Шунда Умар ибн ал-Хаттоб: Мени қўйинг, эй Аллаҳнинг Расули, унинг бўйнини урай, деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга: «Агар у ўша бўлса, сен унга ғолиб қилинмайсан, агар ўша бўлмаса, уни ўлдиришда сен учун яхшилик йўқ», дедилар. Солим ибн Абдуллаҳ: Мен Абдуллаҳ ибн Умарнинг шундай деганини эшитдим, деди: Шундан кейин Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ва Убай ибн Каъб ал-Ансорий Ибн Сайёд бўлган хурмозорга бордилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам хурмозорга кирганларида, Ибн Сайёд ўзларини кўришидан олдин ундан бирор нарса эшитиш учун хурмо таналари билан тўсилиб, яшириниб бордилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни бир гиламга ўралган ҳолда тўшакда ётган ва у ичида ғўнғир-ғўнғир овоз чиқараётганини кўрдилар. Ибн Сайёднинг онаси Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг хурмо таналари билан тўсилиб келаётганларини кўриб, Ибн Сайёдга: Эй Соф — бу Ибн Сайёднинг исми эди — мана Муҳаммад, деди. Шунда Ибн Сайёд сапчиб турди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Агар уни қўйиб қўйганида, иши очилар эди», дедилар. Солим: Абдуллаҳ ибн Умар айтди, деди: Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлар олдида ўринларидан туриб, Аллаҳга лойиқ бўлганидек ҳамд айтдилар, сўнг Дажжолни зикр қилиб: «Мен сизларни ундан огоҳлантираман. Ҳар бир пайғамбар ўз қавмини ундан огоҳлантирган, Нуҳ ҳам ўз қавмини ундан огоҳлантирган. Лекин мен сизларга у ҳақида биронта пайғамбар ўз қавмига айтмаган бир сўзни айтаман: билингки, у кўр, Аллаҳ табарока ва таоло эса кўр эмас», дедилар. Ибн Шиҳоб: Менга Умар ибн Собит ал-Ансорий хабар бердики, унга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ашобларидан баъзилари хабар берган, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам одамларни Дажжолдан огоҳлантирган куни шундай дедилар: «Албатта унинг икки кўзи орасига кофир деб ёзилган, уни амалини ёмон кўрган ҳар бир киши ўқийди, ёки уни ҳар бир мўмин ўқийди». Ва: «Билингки, сиздан бирор киши ўлгунига қадар Роббини азиз ва жалил Зотни кўрмайди», дедилар.