وَحَدَّثَنَاهُ مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ حَمْزَةَ، - يَعْنِي الضَّبِّيَّ - وَأَبِي التَّيَّاحِ عَنْ أَنَسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمِثْلِ حَدِيثِهِمْ .
Бизга буни Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, бизга Ибн Абу Адий Шуъбадан, у Ҳамзадан — яъни аз-Заббийдан — ва Абут Тайёҳдан, у Анасдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан уларнинг ҳадисига ўхшаш ривоят қилди.