أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ، عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَكَعَ اعْتَدَلَ فَلَمْ يَنْصِبْ رَأْسَهُ وَلَمْ يُقْنِعْهُ وَوَضَعَ يَدَيْهِ عَلَى رُكْبَتَيْهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор хабар берди, у деди: бизга Яҳё ривоят қилди, у деди: бизга Абдулҳамид ибн Жаъфар ривоят қилди, у деди: менга Муҳаммад ибн Амр ибн Ато ривоят қилди, у Абу Ҳумайд ас-Соидийдан (ривоят қилдики), у деди: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) рукуъ қилганларида (гавдаларини) бир текис қилар эдилар — бошларини (орқаларидан) баланд қилмасдилар ва паст ҳам эгмасдилар — ҳамда икки қўлларини икки тиззаларига қўяр эдилар.»