Сунани Насоий — 1083-ҳадис

Татбиқ китоби · Сажда учун такбир айтиш

1083-ҳадисСунани Насоий · Татбиқ китоби

أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعَاذٌ، وَيَحْيَى، قَالاَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو إِسْحَاقَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَلْقَمَةَ، وَالأَسْوَدِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُكَبِّرُ فِي كُلِّ خَفْضٍ وَرَفْعٍ وَيُسَلِّمُ عَنْ يَمِينِهِ وَعَنْ يَسَارِهِ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ - رضى الله عنهما - يَفْعَلاَنِهِ ‏.‏

Бизга Амр ибн Али хабар берди, у деди: бизга Муоз ва Яҳё ривоят қилди, улар деди: бизга Зуҳайр ривоят қилди, у деди: менга Абу Ишоқ ривоят қилди, Абдурраҳмон ибн ал-Асваддан, у Алқама ва ал-Асваддан, улар Абдуллаҳ ибн Масъуд (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: «Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳар бир эгилиш ва кўтарилишда такбир айтар, ўнг томонига ва чап томонига салом берар эдилар. Абу Бакр ва Умар (розияллаҳу анҳумо) ҳам шундай қилар эдилар.»

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Сунани Термизий, 253-ҳадисНамоз китоби

Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳар пасайиш ва кўтарилишда, қиём ва ўтиришда такбир айтар эдилар; Абу Бакр ва Умар ҳам (шундай қилар эдилар).

Сунани Насоий, 1149-ҳадисТатбиқ китоби

Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳар бир кўтарилиш ва қўйишда, туриш ва ўтиришда такбир айтардилар. Абу Бакр, Умар ва Усмон (розияллаҳу анҳум) ҳам (шундай қилардилар).

Сунани Насоий, 1142-ҳадисТатбиқ китоби

Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ҳар бир эгилиш ва кўтарилишда, туриш ва ўтиришда такбир айтишларини, ўнг томонига ва чап томонига: «Ас-салому алайкум ва раҳматуллаҳ, Ва мен Абу Бакр ва Умар…

Саҳиҳул Бухорий, 1105-ҳадисНамозни қисқартириш

Ибн Умар розияллаҳу анҳумадан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улови устида — юзлари қаёқда бўлса ўша томонга — бошлари билан имо (ишора) қилиб, нафл (субҳа) ўқир эдилар. Ибн Умар ҳам шундай қилар эди.

Сунани Насоий, 1394-ҳадисЖума китоби

Билол жума куни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) минбарга ўтирганида азон айтар, у (минбардан) тушганида иқомат айтарди. Сўнг Абу Бакр ва Умар (розияллаҳу анҳумо) замонида ҳам шундай эди.

Саҳиҳи Муслим, 872-ҳадисНамоз китоби

): У ҳар эгилиш ва кўтарилишда такбир айтар ва: "Албатта Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) шундай қилар эди" деб ривоят қилар эди.