28-ҳадисСунани Насоий · Таҳорат китоби
أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ أَنْبَأَنَا بَهْزٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سُلَيْمَانَ، وَمَنْصُورٌ، عَنْ أَبِي وَائِلٍ، عَنْ حُذَيْفَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم مَشَى إِلَى سُبَاطَةِ قَوْمٍ فَبَالَ قَائِمًا . قَالَ سُلَيْمَانُ فِي حَدِيثِهِ وَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ وَلَمْ يَذْكُرْ مَنْصُورٌ الْمَسْحَ .
Бизга Сулаймон ибн Убайдуллаҳ хабар берди, у деди: бизга Баҳз хабар берди, у деди: бизга Шуъба хабар берди, Сулаймон ва Мансурдан, улар Абу Воилдан, у Ҳузайфадан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир қавмнинг ахлатхонасига юриб бордилар ва турган ҳолда кичик ҳожат чиқардилар. Сулаймон ўз ривоятида: «Ва махсиларига (устидан) маш тортдилар,» деди. Мансур эса машни зикр қилмади.