أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ عِرَاكٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّ عَمَّهَا مِنَ الرَّضَاعَةِ يُسَمَّى أَفْلَحَ اسْتَأْذَنَ عَلَيْهَا فَحَجَبَتْهُ فَأُخْبِرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لاَ تَحْتَجِبِي مِنْهُ فَإِنَّهُ يَحْرُمُ مِنَ الرَّضَاعِ مَا يَحْرُمُ مِنَ النَّسَبِ " .
Бизга Қутайба хабар берди, у деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, у Язид ибн Абу Ҳабибдан, у Ирокдан, у Урвадан, у Оиша (розияллаҳу анҳо)дан (ривоят қилдики), у (Урвага) хабар беришича, унинг эмизишлик бўйича амакиси — Афлаҳ деб аталарди — унинг олдига киришга изн сўради, у эса ундан парда тутди (яширинди). Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га бу ҳақида хабар берилди, шунда у: «Ундан парда тутма (яширинма), чунки эмизиш орқали, худди насаб орқали ҳаром бўлган нарса ҳаром бўлади,» дедилар.