3430-ҳадисСунани Насоий · Талоқ китоби
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَطِيَّةَ الْقُرَظِيِّ، قَالَ كُنْتُ يَوْمَ حُكْمِ سَعْدٍ فِي بَنِي قُرَيْظَةَ غُلاَمًا فَشَكُّوا فِيَّ فَلَمْ يَجِدُونِي أَنْبَتُّ فَاسْتُبْقِيتُ فَهَا أَنَا ذَا بَيْنَ أَظْهُرِكُمْ .
Бизга Муҳаммад ибн Мансур хабар бериб, деди: бизга Суфён, Абдулмалик ибн Умайрдан, у Атийя ал-Қуразайдан ривоят қилди. У деди: «Саъднинг Бану Қурайза ҳақида ҳукм чиқарган кунида мен ёш бола эдим. Улар мен ҳақимда шубҳаланишди, лекин менда (қов туки) ўсмаганини топдилар, шунда мени тирик қолдиришди. Мана мен сизларнинг ораларингиздаман.»