4404-ҳадисСунани Абу Довуд · Ҳудуд (жазолар) китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ عُمَيْرٍ، حَدَّثَنِي عَطِيَّةُ الْقُرَظِيُّ، قَالَ كُنْتُ مِنْ سَبْىِ بَنِي قُرَيْظَةَ فَكَانُوا يَنْظُرُونَ فَمَنْ أَنْبَتَ الشَّعْرَ قُتِلَ وَمَنْ لَمْ يُنْبِتْ لَمْ يُقْتَلْ فَكُنْتُ فِيمَنْ لَمْ يُنْبِتْ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён хабар берди, бизга Абдулмалик ибн Умайр хабар берди, менга Атийя ал-Қурази ривоят қилиб айтди: Мен Бану Қурайза асирларидан эдим. Улар (асирларни) кўздан кечирардилар: тукли (балоғатга етган) киши ўлдирилар, туки чиқмаган эса ўлдирилмас эди. Мен туки чиқмаганлардан эдим.