Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён хабар берди, бизга Абдулмалик ибн Умайр хабар берди, менга Атийя ал-Қурази ривоят қилиб айтди: Мен Бану Қурайза асирларидан эдим. Улар (асирларни) кўздан кечирардилар: тукли (балоғатга етган) киши ўлдирилар, туки чиқмаган эса ўлдирилмас эди. Мен туки чиқмаганлардан эдим.
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абу Авона Абдулмалик ибн Умайрдан ушбу ҳадисни ривоят қилиб айтди: Улар менинг қов тукимни очиб кўрдилар ва уни чиқмаган ҳолда топдилар, шу сабабли мени асирлар қаторига қўшдилар.
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Яҳё Убайдуллаҳдан ривоят қилди, у айтди: Менга Нофеъ Ибн Умардан хабар бердики, Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам Уҳуд куни уни (жангга қўшилишга) кўздан кечирди, у ўн тўрт ёшда эди, унга рухсат бермади. Хандақ куни эса уни кўздан кечирди, у ўн беш ёшда эди, унга рухсат берди.
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Ибн Идрис Убайдуллаҳ ибн Умардан ривоят қилиб айтди: Нофеъ деди: Мен бу ҳадисни Умар ибн Абдулазизга айтиб бердим. У деди: «Бу (ўн беш ёш) кичик билан каттанинг орасидаги чегарадир».