حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، بِهَذَا الْحَدِيثِ قَالَ فَكَشَفُوا عَانَتِي فَوَجَدُوهَا لَمْ تَنْبُتْ فَجَعَلُونِي فِي السَّبْىِ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абу Авона Абдулмалик ибн Умайрдан ушбу ҳадисни ривоят қилиб айтди: Улар менинг қов тукимни очиб кўрдилар ва уни чиқмаган ҳолда топдилар, шу сабабли мени асирлар қаторига қўшдилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени намозда чап қўлимни ўнг қўлимнинг устига қўйиб турганимни кўрдилар, шунда ўнг қўлимни олиб, уни чап қўлимнинг устига қўйдилар.
Мен ўзимни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳадийи учун қўйларнинг қалодаларини эшаётган ҳолда кўрганман, сўнгра у киши ҳалол (иҳромсиз) ҳолда тураверардилар.
Мен уларга уланган (тикилган), йиртиғи бор бир чопонда (бурдада) имомлик қилардим, сажда қилганимда думбам (орқам) очилиб кетарди.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга идишни узатардилар, мен ҳайзли ҳолимда ундан ичардим, сўнг уни (қайтариб) берардим. Шунда у оғзим теган жойни излаб топиб, уни ўз оғизларига қўярдилар.
Унга нима бўлди, қўллари тупроққа белансин! Мўйловим ўсиб кетган эди, у киши мен учун уни мисвок устида қирқдилар Сен учун уни мисвок устида қирқаман
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эътикофда бўлганларида бошларини менга яқинлаштирардилар, мен эса ҳайзли ҳолимда уни ювардим.