قَالَ الْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ سَعْدَ بْنَ عُبَادَةَ، اسْتَفْتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي نَذْرٍ كَانَ عَلَى أُمِّهِ فَتُوُفِّيَتْ قَبْلَ أَنْ تَقْضِيَهُ فَقَالَ " اقْضِهِ عَنْهَا ".
ал-Ҳорис ибн Мискин деди — унга (китоб) ўқиб берилди, мен эса эшитиб турардим — Суфёндан, у аз-Зуҳрийдан, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), Саъд ибн Убода онасининг зиммасида бўлган бир назр ҳақида Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан фатво сўради — онаси уни адо этмасидан олдин вафот этган эди. У: «Уни онанг номидан адо эт,» дедилар.