أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ سُلَيْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ، عَنْ زَائِدَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبَايَةَ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعٍ، عَنْ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ، قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي ذِي الْحُلَيْفَةِ مِنْ تِهَامَةَ فَأَصَابُوا إِبِلاً وَغَنَمًا وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي أُخْرَيَاتِ الْقَوْمِ فَعَجَّلَ أَوَّلُهُمْ فَذَبَحُوا وَنَصَبُوا الْقُدُورَ فَدُفِعَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَ بِالْقُدُورِ فَأُكْفِئَتْ ثُمَّ قَسَّمَ بَيْنَهُمْ فَعَدَلَ عَشْرًا مِنَ الشَّاءِ بِبَعِيرٍ فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ نَدَّ بَعِيرٌ وَلَيْسَ فِي الْقَوْمِ إِلاَّ خَيْلٌ يَسِيرَةٌ فَطَلَبُوهُ فَأَعْيَاهُمْ فَرَمَاهُ رَجُلٌ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ اللَّهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ لِهَذِهِ الْبَهَائِمِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَمَا غَلَبَكُمْ مِنْهَا فَاصْنَعُوا بِهِ هَكَذَا " .
Бизга Аҳмад ибн Сулаймон хабар берди, у деди: бизга Ҳусайн ибн Али ривоят қилди, Зоидадан, у Саид ибн Масруқдан, у Абоя ибн Рифўа ибн Рофиъдан, у Рофиъ ибн Хадиждан (ривоят қилдики), у деди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан Тиҳомадаги Зул-Ҳулайфада эдик. (Одамлар) туялар ва қўйларни қўлга киритишди, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эса қавмнинг охирида (орқасида) эдилар. Уларнинг олдингилари шошилиб (ҳайвонларни) сўйиб, қозонларни ўчоққа ўрнатдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларнинг олдига етиб келиб, қозонларни (ағдаришни) буюрдилар, шунда улар ағдарилди. Сўнг (ўлжани) улар орасида тақсимладилар ва ўнта қўйни бир туяга тенг қилдилар. Улар шу ҳолатда турганларида, бир туя қочиб қолди, қавмда эса озгина отдан бошқа нарса йўқ эди. Улар уни қувиб чарчадилар, шунда бир киши унга ўқ отди ва Аллаҳ уни тўхтатди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, бу ҳайвонларнинг ёввойи ҳайвонлар каби қочиб кетадиганлари бор. Уларнинг қайси бири сизни енгса (қўлга тушмаса), унга ана шундай қилинглар,» дедилар.