أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعْدٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَمِّي، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي، عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ، أَخْبَرَنِي دَاوُدُ بْنُ الْحُصَيْنِ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ الآيَاتِ الَّتِي، فِي الْمَائِدَةِ الَّتِي قَالَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ } إِلَى { الْمُقْسِطِينَ } إِنَّمَا نَزَلَتْ فِي الدِّيَةِ بَيْنَ النَّضِيرِ وَبَيْنَ قُرَيْظَةَ وَذَلِكَ أَنَّ قَتْلَى النَّضِيرِ كَانَ لَهُمْ شَرَفٌ يُودَوْنَ الدِّيَةَ كَامِلَةً وَأَنَّ بَنِي قُرَيْظَةَ كَانُوا يُودَوْنَ نِصْفَ الدِّيَةِ فَتَحَاكَمُوا فِي ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ذَلِكَ فِيهِمْ فَحَمَلَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْحَقِّ فِي ذَلِكَ فَجَعَلَ الدِّيَةَ سَوَاءً .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Саъд хабар бериб, деди: бизга амаким ривоят қилди, у деди: бизга отам ривоят қилди, Ибн Ишоқдан, (у деди:) менга Довуд ибн ал-Ҳусайн хабар берди, Икримадан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), Моида (сураси)даги Аллаҳ азза ва жалла айтган: «Улар орасида ҳукм қил ёки улардан юз ўгир,» (оятидан) то «адолатлилар(ни Аллаҳ севади)» (оятигача) бўлган оятлар Назир билан Қурайза орасидаги дият ҳақида нозил бўлди. Бунинг сабаби шу эдики, Назирнинг ўлдирилганлари шарафга эга бўлиб, уларга тўлиқ дият тўланарди, Қурайза эса ярим дият тўланарди. Шунда улар бу ҳақда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (ҳукм сўраб) мурожаат қилдилар. Аллаҳ азза ва жалла бу (оят)ни улар ҳақида нозил қилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни бу (ишда) ҳаққа ундади ва диятни тенг (баравар) қилди.