أَخْبَرَنَا الْقَاسِمُ بْنُ زَكَرِيَّا بْنِ دِينَارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، قَالَ أَنْبَأَنَا عَلِيٌّ، - وَهُوَ ابْنُ صَالِحٍ - عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ كَانَ قُرَيْظَةُ وَالنَّضِيرُ وَكَانَ النَّضِيرُ أَشْرَفَ مِنْ قُرَيْظَةَ وَكَانَ إِذَا قَتَلَ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْظَةَ رَجُلاً مِنَ النَّضِيرِ قُتِلَ بِهِ وَإِذَا قَتَلَ رَجُلٌ مِنَ النَّضِيرِ رَجُلاً مِنْ قُرَيْظَةَ أَدَّى مِائَةَ وَسْقٍ مِنْ تَمْرٍ فَلَمَّا بُعِثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَتَلَ رَجُلٌ مِنَ النَّضِيرِ رَجُلاً مِنْ قُرَيْظَةَ فَقَالُوا ادْفَعُوهُ إِلَيْنَا نَقْتُلْهُ . فَقَالُوا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم . فَأَتَوْهُ فَنَزَلَتْ { وَإِنْ حَكَمْتَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ } وَالْقِسْطُ النَّفْسُ بِالنَّفْسِ ثُمَّ نَزَلَتْ { أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ } .
Бизга ал-Қосим ибн Закариё ибн Динор хабар бериб, деди: бизга Убайдуллаҳ ибн Мусо ривоят қилди, у деди: бизга Али — у ибн Солиҳдир — хабар берди, Симокдан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан (ривоят қилдики), у деди: (Мадинада) Қурайза ва Назир (қабилалари) бор эди. Назир Қурайзадан кўра шарафлироқ эди. Агар Қурайзадан бир киши Назирдан бир кишини ўлдирса, унинг эвазига (қотил) ўлдириларди; агар Назирдан бир киши Қурайзадан бир кишини ўлдирса, юз васқ хурмо (дият) тўларди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (пайғамбар қилиб) юборилгач, Назирдан бир киши Қурайзадан бир кишини ўлдирди. Шунда улар (Қурайза): «Уни бизга топширинглар, ўлдирамиз,» дейишди. (Назир): «Бизнинг билан сизнинг орамизда Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (ҳакам бўлсин),» дейишди. Шунда улар у (Набий)нинг олдига келдилар. Ва: «Агар ҳукм қилсанг, улар орасида адолат билан ҳукм қилгин,» (ояти) нозил бўлди — адолат эса жонга жон (қасос)дир. Сўнг: «Улар жоҳилият ҳукмини истайдиларми?» (ояти) нозил бўлди. (Моида сураси, 42 ва 50)