أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ مُوسَى، قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَمْزَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ دَاوُدَ، قَالَ حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى أَهْلِ الْيَمَنِ كِتَابًا فِيهِ الْفَرَائِضُ وَالسُّنَنُ وَالدِّيَاتُ وَبَعَثَ بِهِ مَعَ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ فَقُرِئَتْ عَلَى أَهْلِ الْيَمَنِ هَذِهِ نُسْخَتُهَا " مِنْ مُحَمَّدٍ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَى شُرَحْبِيلَ بْنِ عَبْدِ كُلاَلٍ وَنُعَيْمِ بْنِ عَبْدِ كُلاَلٍ وَالْحَارِثِ بْنِ عَبْدِ كُلاَلٍ قَيْلِ ذِي رُعَيْنٍ وَمُعَافِرَ وَهَمْدَانَ أَمَّا بَعْدُ " . وَكَانَ فِي كِتَابِهِ " أَنَّ مَنِ اعْتَبَطَ مُؤْمِنًا قَتْلاً عَنْ بَيِّنَةٍ فَإِنَّهُ قَوَدٌ إِلاَّ أَنْ يَرْضَى أَوْلِيَاءُ الْمَقْتُولِ وَأَنَّ فِي النَّفْسِ الدِّيَةُ مِائَةً مِنَ الإِبِلِ وَفِي الأَنْفِ إِذَا أُوعِبَ جَدْعُهُ الدِّيَةُ وَفِي اللِّسَانِ الدِّيَةُ وَفِي الشَّفَتَيْنِ الدِّيَةُ وَفِي الْبَيْضَتَيْنِ الدِّيَةُ وَفِي الذَّكَرِ الدِّيَةُ وَفِي الصُّلْبِ الدِّيَةُ وَفِي الْعَيْنَيْنِ الدِّيَةُ وَفِي الرِّجْلِ الْوَاحِدَةِ نِصْفُ الدِّيَةِ وَفِي الْمَأْمُومَةِ ثُلُثُ الدِّيَةِ وَفِي الْجَائِفَةِ ثُلُثُ الدِّيَةِ وَفِي الْمُنَقِّلَةِ خَمْسَ عَشَرَةَ مِنَ الإِبِلِ وَفِي كُلِّ أُصْبُعٍ مِنْ أَصَابِعِ الْيَدِ وَالرِّجْلِ عَشْرٌ مِنَ الإِبِلِ وَفِي السِّنِّ خَمْسٌ مِنَ الإِبِلِ وَفِي الْمُوضِحَةِ خَمْسٌ مِنَ الإِبِلِ وَأَنَّ الرَّجُلَ يُقْتَلُ بِالْمَرْأَةِ وَعَلَى أَهْلِ الذَّهَبِ أَلْفُ دِينَارٍ " . خَالَفَهُ مُحَمَّدُ بْنُ بَكَّارِ بْنِ بِلاَلٍ .
Бизга Амр ибн Мансур хабар бериб, деди: бизга ал-Ҳакам ибн Мусо ривоят қилди, деди: бизга Яҳё ибн Ҳамза ривоят қилди, у Сулаймон ибн Довуддан, деди: менга аз-Зуҳрий ривоят қилди, у Абу Бакр ибн Муҳаммад ибн Амр ибн Ҳазмдан, у отасидан, у бобосидан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Яман аҳлига ичида фарзлар, суннатлар ва диятлар бўлган бир мактуб ёзиб, уни Амр ибн Ҳазм билан жўнатдилар ва у Яман аҳлига ўқиб берилди. Мана унинг нусхаси: «Муҳаммад Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан Шураҳбил ибн Абду Кулол, Нуайм ибн Абду Кулол, ал-Ҳорис ибн Абду Кулолга — Зу Руайннинг, Маофирнинг ва Ҳамдоннинг қайл (бошлиғи)га. Аммо баъд.» Ва унинг мактубида шундай (ёзилган) эди: «Ким бир мўминни ҳужжат (далил) билан (исботланган ҳолда) ноҳақ қатл қилса, қасос (қатл) тушади, магар мақтулнинг (ўлдирилганнинг) валийлари рози бўлсаларгина (бошқа). Жон учун дият юзта туя. Бурун бутунлай кесиб ташланса, (тўлиқ) дият. Тил(ни кесган)да дият. Икки лаб(ни кесган)да дият. Икки мояк(да) дият. Закар(да) дият. Умуртқа поғонаси(да) дият. Икки кўз(да) дият. Битта оёқ(да) диятнинг ярми. Мияга етган бош жароҳатида (маъмума) диятнинг учдан бири. Ичкарига ўтиб кетган (жароҳат — жоифа)да диятнинг учдан бири. Суякни силжитадиган жароҳатда (мунаққила) ўн беш туя. Қўл ва оёқ бармоқларининг ҳар бир бармоғида ўнта туя. Тиш(да) бешта туя. Суякни очиб юборадиган жароҳатда (мавзиҳа) бешта туя. Эркак аёл (ўлдиргани) учун қатл қилинади. Олтин (билан муомала қилувчи)лар зиммасига минг динор (дият).» Унга Муҳаммад ибн Баккор ибн Билол мухолиф келди (бошқача ривоят қилди).