أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ وَهْبٍ، عَنْ خَبَّابٍ، قَالَ شَكَوْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَرَّ الرَّمْضَاءِ فَلَمْ يُشْكِنَا . قِيلَ لأَبِي إِسْحَاقَ فِي تَعْجِيلِهَا قَالَ نَعَمْ .
Бизга Яъқуб ибн Иброҳим ривоят қилди, у деди: бизга Ҳумайд ибн Абдурраҳмон ривоят қилди, у деди: бизга Зуҳайр, Абу Исъҳоқдан ривоят қилди, у Саид ибн Ваҳбдан, у Хаббоб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилди), у деди: Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га қизиган ер (қумнинг) иссиғидан шикоят қилдик, аммо у зот шикоятимизни қабул қилмадилар (уни ўзгартирмадилар). Абу Исъҳоққа: «(Бу шикоят) уни (намозни) эрта ўқиш (сабабли) эдими?» дейилди. У: «Ҳа,» деди.