أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا سَافَرَ قَالَ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَالْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ وَدَعْوَةِ الْمَظْلُومِ وَسُوءِ الْمَنْظَرِ فِي الأَهْلِ وَالْمَالِ وَالْوَلَدِ " .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим хабар берди, у деди: бизга Жарир ривоят қилди, Осимдан, у Абдуллаҳ ибн Саржисдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сафарга чиққанларида шундай дер эдилар: «Аллаҳим, мен Сендан сафарнинг машаққатидан, қайтишнинг ғамгилигидан, мўл-кўлчиликдан кейин нуқсонга учрашдан, мазлумнинг дуосидан ва аҳл-оила, мол-мулк ҳамда фарзандда ёмон манзарани (кўришдан) паноҳ сўрайман.»