أَخْبَرَنَا أَزْهَرُ بْنُ جَمِيلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَاصِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَرْجِسَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا سَافَرَ قَالَ " اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَالْحَوْرِ بَعْدَ الْكَوْرِ وَدَعْوَةِ الْمَظْلُومِ وَسُوءِ الْمَنْظَرِ فِي الأَهْلِ وَالْمَالِ " .
Бизга Азҳар ибн Жамил хабар берди, у деди: бизга Холид ибн ал-Ҳорис ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба ривоят қилди, Осимдан, у Абдуллаҳ ибн Саржисдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сафарга чиққанларида шундай дер эдилар: «Аллаҳим, мен Сендан сафарнинг машаққатидан, қайтишнинг ғамгилигидан, мўл-кўлчиликдан кейин нуқсонга учрашдан, мазлумнинг дуосидан ва аҳл-оила ҳамда мол-мулкда ёмон манзарани (кўришдан) паноҳ сўрайман.»