أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، قَالَ إِنَّمَا سُمِّيَتِ الْخَمْرُ لأَنَّهَا تُرِكَتْ حَتَّى مَضَى صَفْوُهَا وَبَقِيَ كَدَرُهَا . وَكَانَ يَكْرَهُ كُلَّ شَىْءٍ يُنْبَذُ عَلَى عَكَرٍ .
Бизга Сувайд хабар бериб, деди: бизга Абдуллаҳ, Шуъбадан, у Қатодадан, у Саид ибн ал-Мусайябдан хабар берди. У деди: «Хамр (деб шунинг учун) аталгани, у (қолдириб) ташлангач, унинг тиниқ қисми кетиб, лойқаси қолгани учундир,» деди. У чўкинди (ачитқи) устига солиб ачитилган ҳар бир нарсани макруҳ кўрарди.