أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ حَكِيمٍ، وَعَمْرُو بْنُ يَزِيدَ، قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْتَشِرِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ كَانَ فِي مَسْجِدِ عَمْرِو بْنِ شُرَحْبِيلَ فَأُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَجَعَلُوا يَنْتَظِرُونَهُ فَقَالَ إِنِّي كُنْتُ أُوتِرُ . قَالَ وَسُئِلَ عَبْدُ اللَّهِ هَلْ بَعْدَ الأَذَانِ وِتْرٌ قَالَ نَعَمْ وَبَعْدَ الإِقَامَةِ وَحَدَّثَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ نَامَ عَنِ الصَّلاَةِ حَتَّى طَلَعَتِ الشَّمْسُ ثُمَّ صَلَّى . وَاللَّفْظُ لِيَحْيَى .
Бизга Яҳё ибн Ҳаким ва Амр ибн Язид хабар берди, иккаласи деди: бизга Ибн Абу Адий, Шуъбадан, у Иброҳим ибн Муҳаммад ибн ал-Мунташирдан, у отасидан (ривоят қилдики), у Амр ибн Шураҳбилнинг масжидида эди. Намозга иқомат айтилди, шунда (одамлар) уни кута бошладилар. У: «Мен витр ўқиётган эдим,» деди. (Рови) деди: Абдуллаҳдан: «Азондан кейин витр (борми)?» деб сўралди. У: «Ҳа, ва иқоматдан кейин ҳам,» деди. Ва у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намоздан (ухлаб) қоладиган даражада ухлаб, қуёш чиқиб кетгани, сўнг (уйғониб) намоз ўқиганликлари ҳақида ҳадис ривоят қилди. Ва (бу) лафз Яҳёники.