أَخْبَرَنِي هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ، قَالَ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الزَّاهِرِيَّةِ، قَالَ حَدَّثَنِي كَثِيرُ بْنُ مُرَّةَ الْحَضْرَمِيُّ، عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ، سَمِعَهُ يَقُولُ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَفِي كُلِّ صَلاَةٍ قِرَاءَةٌ قَالَ " نَعَمْ " . قَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ وَجَبَتْ هَذِهِ . فَالْتَفَتَ إِلَىَّ وَكُنْتُ أَقْرَبَ الْقَوْمِ مِنْهُ فَقَالَ مَا أَرَى الإِمَامَ إِذَا أَمَّ الْقَوْمَ إِلاَّ قَدْ كَفَاهُمْ . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ هَذَا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَطَأٌ إِنَّمَا هُوَ قَوْلُ أَبِي الدَّرْدَاءِ وَلَمْ يُقْرَأْ هَذَا مَعَ الْكِتَابِ .
Менга Ҳорун ибн Абдуллаҳ хабар берди, у деди: бизга Зайд ибн ал-Ҳубоб ривоят қилди, у деди: бизга Муъовия ибн Солиҳ ривоят қилди, у деди: менга Абуз-Зоҳирийя ривоят қилди, у деди: менга Касир ибн Мурра ал-Ҳадрамий ривоят қилди, Абуд-Дардодан, уни шундай деганини эшитди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан: «Ҳар бир намозда қироат борми?» деб сўралганда, у: «Ҳа,» дедилар. Ансорлардан бир киши: «Бу (қироат) вожиб бўлди,» деди. Шунда (Абуд-Дардо) менга юзланди, мен жамоа орасида унга энг яқин эдим, ва деди: «Имом жамоага имомлик қилса, мен уни уларга кифоя қилади, деб ўйлайман.» Абу Абдураҳмон (Насоий) деди: бу (ҳадис)ни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилиш) хатодир; аслида у Абуд-Дардонинг сўзидир, ва бу китоб билан бирга қироат қилинмайди (эътибор берилмайди).