حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ يَحْيَى، إِمَامِ بَنِي تَيْمِ اللَّهِ عَنْ أَبِي مَاجِدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ، قَالَ سَأَلْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْمَشْىِ خَلْفَ الْجَنَازَةِ فَقَالَ " مَا دُونَ الْخَبَبِ فَإِنْ كَانَ خَيْرًا عَجَّلْتُمُوهُ وَإِنْ كَانَ شَرًّا فَلاَ يُبَعَّدُ إِلاَّ أَهْلُ النَّارِ الْجَنَازَةُ مَتْبُوعَةٌ وَلاَ تَتْبَعُ وَلَيْسَ مِنْهَا مَنْ تَقَدَّمَهَا " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ لاَ يُعْرَفُ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . قَالَ سَمِعْتُ مُحَمَّدَ بْنَ إِسْمَاعِيلَ يُضَعِّفُ حَدِيثَ أَبِي مَاجِدٍ هَذَا . وَقَالَ مُحَمَّدٌ قَالَ الْحُمَيْدِيُّ قَالَ ابْنُ عُيَيْنَةَ قِيلَ لِيَحْيَى مَنْ أَبُو مَاجِدٍ هَذَا قَالَ طَائِرٌ طَارَ فَحَدَّثَنَا . وَقَدْ ذَهَبَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ إِلَى هَذَا رَأَوْا أَنَّ الْمَشْىَ خَلْفَهَا أَفْضَلُ . وَبِهِ يَقُولُ سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَإِسْحَاقُ . قَالَ إِنَّ أَبَا مَاجِدٍ رَجُلٌ مَجْهُولٌ لاَ يُعْرَفُ إِنَّمَا يُرْوَى عَنْهُ حَدِيثَانِ عَنِ ابْنِ مَسْعُودٍ . وَيَحْيَى إِمَامُ بَنِي تَيْمِ اللَّهِ ثِقَةٌ يُكْنَى أَبَا الْحَارِثِ وَيُقَالُ لَهُ يَحْيَى الْجَابِرُ وَيُقَالُ لَهُ يَحْيَى الْمُجْبِرُ أَيْضًا وَهُوَ كُوفِيٌّ رَوَى لَهُ شُعْبَةُ وَسُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَأَبُو الأَحْوَصِ وَسُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ .
«Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Ваҳб ибн Жарир ривоят қилди, у Шуъбадан, у Бану Таймиллаҳ имоми Яҳёдан, у Абу Можиддан, у Абдуллаҳ ибн Масъуддан (ривоят қилдики), у деди: «Биз Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан жаноза ортидан юриш ҳақида сўрадик. У: «Елиб югуришдан паст (юриш бўлсин). Чунки агар (маййит) яхши бўлса, уни (яхшиликка) тезлатиб элтган бўласизлар, агар ёмон бўлса, дўзах аҳлидангина узоқлаштирилади. Жанозага эргашилади, лекин у (бошқага) эргашмайди; унинг олдида юрган киши ундан (унинг савобидан) эмас,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис Абдуллаҳ ибн Масъуднинг ҳадисидан фақат шу йўл билангина танилган. (Термизий) деди: мен Муҳаммад ибн Исмоилни Абу Можиднинг бу ҳадисини заиф санаганини эшитдим. Муҳаммад деди: ал-Ҳумайдий айтди: Ибн Уяйна айтди: Яҳёдан: «Бу Абу Можид ким?» деб сўралганда, у: «Бир қуш учиб келиб, бизга (ҳадис) сўзлаб берди,» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқалардан бўлган баъзи илм аҳли шунга бориб, унинг ортидан юриш афзалроқ деб билдилар. Суфён ас-Саврий ва Ишоқ ҳам шуни айтадилар. (Термизий) деди: Абу Можид мажҳул киши бўлиб, танилмайди; ундан Ибн Масъуддан фақат иккита ҳадис ривоят қилинади. Бану Таймиллаҳ имоми Яҳё ишончли (сиқа) бўлиб, у Абул-Ҳорис куняси билан аталади; унга Яҳё ал-Жобир, шунингдек Яҳё ал-Мужбир ҳам дейилади; у куфалик бўлиб, ундан Шуъба, Суфён ас-Саврий, Абул-Аҳвас ва Суфён ибн Уяйна ривоят қилганлар.»