حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ حُرَيْثٍ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ تُوُفِّيَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ بِحُبْشِيٍّ . قَالَ فَحُمِلَ إِلَى مَكَّةَ فَدُفِنَ فِيهَا فَلَمَّا قَدِمَتْ عَائِشَةُ أَتَتْ قَبْرَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ فَقَالَتْ وَكُنَّا كَنَدْمَانَىْ جَذِيمَةَ حِقْبَةً مِنَ الدَّهْرِ حَتَّى قِيلَ لَنْ يَتَصَدَّعَا فَلَمَّا تَفَرَّقْنَا كَأَنِّي وَمَالِكًا لِطُولِ اجْتِمَاعٍ لَمْ نَبِتْ لَيْلَةً مَعَا ثُمَّ قَالَتْ وَاللَّهِ لَوْ حَضَرْتُكَ مَا دُفِنْتَ إِلاَّ حَيْثُ مُتَّ وَلَوْ شَهِدْتُكَ مَا زُرْتُكَ .
Бизга Ҳусайн ибн Ҳурайс ривоят қилди, бизга Исо ибн Юнус ривоят қилди, у Ибн Журайждан, у Абдуллаҳ ибн Абу Мулайкадан (ривоят қилдики), у деди: Абдурраҳмон ибн Абу Бакр Ҳубши(деган жой)да вафот этди. У деди: у Маккага олиб келиниб, ўша ерда дафн қилинди. Ойша келганида, Абдурраҳмон ибн Абу Бакрнинг қабри ёнига келди ва деди: «Биз Жазима(подшоҳнинг) икки надими (суҳбатдоши) сингари узоқ замон (бирга) эдик, ҳатто: улар ҳеч айрилмайдилар, дейиларди. Бас, биз айрилганимизда, гўё мен ва Молик — узоқ вақт бирга бўлганимиздан кейин — бир кечани ҳам бирга ўтказмагандекмиз.» Сўнгра деди: Аллаҳга қасамки, агар (вафотинг пайтида) сенинг ёнингда бўлганимда, сен фақат вафот этган жойингда дафн этилардинг; агар (дафнингда) ҳузурингда ҳозир бўлганимда, мен сени зиёрат қилмас эдим.