حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الأَسْوَدِ بْنِ قَيْسٍ، قَالَ سَمِعْتُ نُبَيْحًا الْعَنَزِيَّ، يُحَدِّثُ عَنْ جَابِرٍ، قَالَ لَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ جَاءَتْ عَمَّتِي بِأَبِي لِتَدْفِنَهُ فِي مَقَابِرِنَا فَنَادَى مُنَادِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رُدُّوا الْقَتْلَى إِلَى مَضَاجِعِهِمْ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَنُبَيْحٌ ثِقَةٌ .
Бизга Маҳмуд ибн Ғайлон ривоят қилди, у деди: бизга Абу Довуд ривоят қилди, у деди: бизга Шуъба хабар берди, у ал-Асвад ибн Қайсдан (ривоят қилдики), у деди: Нубайҳ ал-Аназийнинг Жобирдан ривоят қилаётганини эшитдим, у деди: Уҳуд куни бўлганда, аммам отамни бизнинг қабристонимизга кўмиш учун (олиб) келди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг жарчиси: «Ўлдирилганларни ўз (шаҳид бўлган) жойларига қайтаринглар,» деб нидо қилди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Абу Исо деди: Нубайҳ ишончли (сиқа)дир.