حَدَّثَنَا بُنْدَارٌ، مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ حُجْرِ بْنِ عَنْبَسٍ، عَنْ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَرَأَ: (غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ ) فَقَالَ " آمِينَ " . وَمَدَّ بِهَا صَوْتَهُ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَلِيٍّ وَأَبِي هُرَيْرَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَبِهِ يَقُولُ غَيْرُ وَاحِدٍ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالتَّابِعِينَ وَمَنْ بَعْدَهُمْ يَرَوْنَ أَنَّ الرَّجُلَ يَرْفَعُ صَوْتَهُ بِالتَّأْمِينِ وَلاَ يُخْفِيهَا . وَبِهِ يَقُولُ الشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . وَرَوَى شُعْبَةُ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ عَنْ حُجْرٍ أَبِي الْعَنْبَسِ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَرَأَ : ( غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ ) فَقَالَ " آمِينَ " . وَخَفَضَ بِهَا صَوْتَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَسَمِعْتُ مُحَمَّدًا يَقُولُ حَدِيثُ سُفْيَانَ أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ شُعْبَةَ فِي هَذَا وَأَخْطَأَ شُعْبَةُ فِي مَوَاضِعَ مِنْ هَذَا الْحَدِيثِ فَقَالَ عَنْ حُجْرٍ أَبِي الْعَنْبَسِ وَإِنَّمَا هُوَ حُجْرُ بْنُ عَنْبَسٍ وَيُكْنَى أَبَا السَّكَنِ . وَزَادَ فِيهِ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ وَلَيْسَ فِيهِ عَنْ عَلْقَمَةَ وَإِنَّمَا هُوَ عَنْ حُجْرِ بْنِ عَنْبَسٍ عَنْ وَائِلِ بْنِ حُجْرٍ وَقَالَ وَخَفَضَ بِهَا صَوْتَهُ وَإِنَّمَا هُوَ وَمَدَّ بِهَا صَوْتَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَسَأَلْتُ أَبَا زُرْعَةَ عَنْ هَذَا الْحَدِيثِ فَقَالَ حَدِيثُ سُفْيَانَ فِي هَذَا أَصَحُّ مِنْ حَدِيثِ شُعْبَةَ . قَالَ وَرَوَى الْعَلاَءُ بْنُ صَالِحٍ الأَسَدِيُّ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ نَحْوَ رِوَايَةِ سُفْيَانَ .
Бизга Бундор Муҳаммад ибн Башшор ривоят қилди, у деди: бизга Яҳё ибн Саид ва Абдураҳмон ибн Маҳдий ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Суфён Салама ибн Куҳайлдан, у Ҳужр ибн Анбасдан, у Воил ибн Ҳужрдан (ривоят қилди), у деди: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни «Ғайрил-мағзуби алайҳим валаззоллийн (Ғазабга учраганларнинг ҳам, адашганларнинг ҳам (йўли) эмас)» (деб) ўқиганларини эшитдим; сўнгра: «Омийн,» дедилар ва у билан овозларини чўздилар. У деди: бу бобда Али ва Абу Ҳурайрадан (ҳам ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Воил ибн Ҳужр ҳадиси ҳасан ҳадисдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан, тобеинлардан ва улардан кейингилардан бўлган бир неча илм аҳли ҳам шуни айтадилар; улар киши омин (дейиш)ни овоз чиқариб айтиши ва уни яширмаслигини (лозим) кўрадилар. Шофиий, Аҳмад ва Ишоқ ҳам шуни айтадилар. Шуъба бу ҳадисни Салама ибн Куҳайлдан, у Ҳужр Абул-Анбасдан, у Алқама ибн Воилдан, у отасидан (ривоят қилди)ки, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ғайрил-мағзуби алайҳим валаззоллийн» (деб) ўқиб, сўнгра: «Омийн,» дедилар ва у билан овозларини пасайтирдилар. Абу Исо деди: мен Муҳаммад(ал-Бухорий)ни шундай деганини эшитдим: Суфён ҳадиси бу (хусусда) Шуъба ҳадисидан саҳиҳроқдир ва Шуъба бу ҳадиснинг бир неча ўринларида хато қилди: у «Ҳужр Абул-Анбасдан» деди, ҳолбуки у Ҳужр ибн Анбас бўлиб, куняси Абус-Сакандир; ва унга «Алқама ибн Воилдан» (деган)ни қўшди, ҳолбуки унда «Алқамадан» (дегани) йўқ, балки у Ҳужр ибн Анбасдан, у Воил ибн Ҳужрдан (ривоятдир); ҳамда «у билан овозини пасайтирди» деди, ҳолбуки у «ва у билан овозини чўзди» (дегани)дир. Абу Исо деди: мен бу ҳадис ҳақида Абу Зуръадан сўрадим, у: «Суфён ҳадиси бу (хусусда) Шуъба ҳадисидан саҳиҳроқдир,» деди. У деди: ал-Ало ибн Солиҳ ал-Асадий Салама ибн Куҳайлдан Суфён ривоятига ўхшаш ривоят қилди.