حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، بُنْدَارٌ حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ، حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ، حَدَّثَنِي عَبَّاسُ بْنُ سَهْلٍ، عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا سَجَدَ أَمْكَنَ أَنْفَهُ وَجَبْهَتَهُ مِنَ الأَرْضِ وَنَحَّى يَدَيْهِ عَنْ جَنْبَيْهِ وَوَضَعَ كَفَّيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ وَوَائِلِ بْنِ حُجْرٍ وَأَبِي سَعِيدٍ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي حُمَيْدٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَيْهِ عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ أَنْ يَسْجُدَ الرَّجُلُ عَلَى جَبْهَتِهِ وَأَنْفِهِ فَإِنْ سَجَدَ عَلَى جَبْهَتِهِ دُونَ أَنْفِهِ فَقَدْ قَالَ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْعِلْمِ يُجْزِئُهُ . وَقَالَ غَيْرُهُمْ لاَ يُجْزِئُهُ حَتَّى يَسْجُدَ عَلَى الْجَبْهَةِ وَالأَنْفِ .
Бизга Муҳаммад ибн Башшор — Бундор — ривоят қилди, бизга Абу Омир ал-Ақадий ривоят қилди, бизга Фулайҳ ибн Сулаймон ривоят қилди, менга Аббос ибн Саҳл ривоят қилди, Абу Ҳумайд ас-Соидийдан (ривоят қилдики), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) сажда қилганларида бурунлари ва пешоналарини ерга қўяр, қўлларини икки ёнларидан узоқлаштирар ва кафтларини елкалари баробарига қўяр эдилар. (Термизий) деди: Бу бобда Ибн Аббос, Воил ибн Ҳужр ва Абу Саиддан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Абу Ҳумайднинг ҳадиси ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Илм аҳли олдида амал шунга биноандир: киши пешонаси ва бурни устига сажда қилади. Агар бурнисиз, пешонаси устигагина сажда қилса, илм аҳлидан бир қавм: «Бу кифоя қилади,» дедилар. Бошқалари эса дедилар: «Токи пешона ва бурун устига сажда қилмагунча, кифоя қилмайди.»