حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ، قَالَ حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ خُنَيْسٍ، عَنْ لَيْثِ بْنِ أَبِي سُلَيْمٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْطَاةَ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ، قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " مَا أَذِنَ اللَّهُ لِعَبْدٍ فِي شَيْءٍ أَفْضَلَ مِنْ رَكْعَتَيْنِ يُصَلِّيهِمَا وَإِنَّ الْبِرَّ لَيُذَرُّ عَلَى رَأْسِ الْعَبْدِ مَا دَامَ فِي صَلاَتِهِ وَمَا تَقَرَّبَ الْعِبَادُ إِلَى اللَّهِ بِمِثْلِ مَا خَرَجَ مِنْهُ " . قَالَ أَبُو النَّضْرِ يَعْنِي الْقُرْآنَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَبَكْرُ بْنُ خُنَيْسٍ قَدْ تَكَلَّمَ فِيهِ ابْنُ الْمُبَارَكِ وَتَرَكَهُ فِي آخِرِ أَمْرِهِ . وَقَدْ رُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ، عَنْ زَيْدِ بْنِ أَرْطَاةَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مُرْسَلٌ
Бизга Аҳмад ибн Манииъ ривоят қилди, у деди: бизга Абун-Назр ривоят қилди, у деди: бизга Бакр ибн Хунайс ривоят қилди, у Лайс ибн Абу Сулаймдан, у Зайд ибн Артоадан, у Абу Умома (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Аллаҳ бирор бандага у ўқиётган икки ракат (намоз)дан афзал нарсада изн (рухсат) бермаган. Банда намозида экан, унинг бошига неъмат (яхшилик) сочилиб туради. Бандалар Аллаҳга (Аллаҳнинг Ўзидан) чиққан нарса каби (бирор нарса) билан яқинлаша олмайдилар,» дедилар. Абун-Назр: «Яъни, Қуръанни (назарда тутади),» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат шу йўл билан биламиз. Бакр ибн Хунайс ҳақида Ибн ал-Муборак (танқидий) гапирган ва оқибатда уни тарк этган. Бу ҳадис Зайд ибн Артоадан, у Жубайр ибн Нуфайрдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан мурсал (саҳобани айтмасдан) қилиб ҳам ривоят қилинган.