حَدَّثَنَا أَبُو مُوسَى، مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ يَعْقُوبَ وَغَيْرُ وَاحِدٍ قَالُوا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ عِيسَى الْجُهَنِيُّ، عَنْ حَنْظَلَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ الْجُمَحِيِّ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا رَفَعَ يَدَيْهِ فِي الدُّعَاءِ لَمْ يَحُطَّهُمَا حَتَّى يَمْسَحَ بِهِمَا وَجْهَهُ . قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى فِي حَدِيثِهِ لَمْ يَرُدَّهُمَا حَتَّى يَمْسَحَ بِهِمَا وَجْهَهُ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ حَمَّادِ بْنِ عِيسَى . وَقَدْ تَفَرَّدَ بِهِ وَهُوَ قَلِيلُ الْحَدِيثِ وَقَدْ حَدَّثَ عَنْهُ النَّاسُ حَنْظَلَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ ثِقَةٌ وَثَّقَهُ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ .
Бизга Абу Мусо Муҳаммад ибн ал-Мусанно, Иброҳим ибн Яъқуб ва бошқа бир неча киши ривоят қилиб дедилар: бизга Ҳаммод ибн Исо ал-Жуҳаний ривоят қилди, Ҳанзала ибн Абу Суфён ал-Жумаҳийдан, у Солим ибн Абдуллаҳдан, у отасидан, у Умар ибн ал-Хаттоб (розияллаҳу анҳу)дан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дуода қўлларини кўтарганларида, улар билан юзларини силамагунча уларни туширмас эдилар. Муҳаммад ибн ал-Мусанно ўз ҳадисида: «улар билан юзларини силамагунча уларни қайтармас эдилар,» деди. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис саҳиҳ ғарибдир, биз уни фақат Ҳаммод ибн Исонинг ҳадисидан биламиз. У бу ҳадисни якка ривоят қилган, у ҳадиси кам (рови)дир, аммо одамлар ундан ҳадис ривоят қилганлар. Ҳанзала ибн Абу Суфён ишончли (сиқа)дир, уни Яҳё ибн Саид ал-Қаттон сиқа деб баҳолаган.