حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَنَسٍ، يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا حَضَرَ الْعَشَاءُ وَأُقِيمَتِ الصَّلاَةُ فَابْدَءُوا بِالْعَشَاءِ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَائِشَةَ وَابْنِ عُمَرَ وَسَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ وَأُمِّ سَلَمَةَ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَنَسٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَعَلَيْهِ الْعَمَلُ عِنْدَ بَعْضِ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِنْهُمْ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ وَابْنُ عُمَرَ . وَبِهِ يَقُولُ أَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ يَقُولاَنِ يَبْدَأُ بِالْعَشَاءِ وَإِنْ فَاتَتْهُ الصَّلاَةُ فِي الْجَمَاعَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى سَمِعْتُ الْجَارُودَ يَقُولُ سَمِعْتُ وَكِيعًا يَقُولُ فِي هَذَا الْحَدِيثِ يَبْدَأُ بِالْعَشَاءِ إِذَا كَانَ طَعَامًا يُخَافُ فَسَادُهُ . وَالَّذِي ذَهَبَ إِلَيْهِ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ أَشْبَهُ بِالاِتِّبَاعِ وَإِنَّمَا أَرَادُوا أَنْ لاَ يَقُومَ الرَّجُلُ إِلَى الصَّلاَةِ وَقَلْبُهُ مَشْغُولٌ بِسَبَبِ شَيْءٍ . وَقَدْ رُوِيَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّهُ قَالَ لاَ نَقُومُ إِلَى الصَّلاَةِ وَفِي أَنْفُسِنَا شَيْءٌ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, бизга Суфён ибн Уяйна ривоят қилди, аз-Зуҳрийдан, у Анасдан, уни Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га етказиб (ривоят қилдики), у: «Кечки таом ҳозир бўлиб, намозга иқомат айтилса, кечки таомдан бошланглар,» дедилар. У (Термизий) деди: бу бобда Оиша, Ибн Умар, Салама ибн ал-Акваъ ва Умму Саламадан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Анас ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан баъзи илм аҳли наздида амал шунга (биноан)дир; улар орасида Абу Бакр, Умар ва Ибн Умар бор. Аҳмад ва Ишоқ шуни айтадилар; улар: жамоатда намози қочиб кетса ҳам, кечки таомдан бошлайди, дейдилар. Абу Исо (Термизий) деди: ал-Жорудни эшитдим, у деди: Вакииъни эшитдим, у шу ҳадис ҳақида: бузилишидан қўрқиладиган таом бўлса, кечки таомдан бошлайди, дейди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқалардан баъзи илм аҳли ўтган (фикр) иттибога (суннатга эргашишга) мосроқдир. Улар фақат киши қалби бирор нарса сабабли банд бўлиб намозга турмаслигини хоҳлаганлар. Ибн Аббосдан ривоят қилинганки, у: «Кўнглимизда бирор нарса бор экан, намозга турмаймиз,» деган.