حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حُمَيْدٍ الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِشَجَرَةٍ يَابِسَةِ الْوَرَقِ فَضَرَبَهَا بِعَصَاهُ فَتَنَاثَرَ الْوَرَقُ فَقَالَ " إِنَّ الْحَمْدَ لِلَّهِ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ لَتُسَاقِطُ مِنْ ذُنُوبِ الْعَبْدِ كَمَا تَسَاقَطَ وَرَقُ هَذِهِ الشَّجَرَةِ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ . وَلاَ نَعْرِفُ لِلأَعْمَشِ سَمَاعًا مِنْ أَنَسٍ إِلاَّ أَنَّهُ قَدْ رَآهُ وَنَظَرَ إِلَيْهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳумайд ар-Розий ривоят қилди, у деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо, ал-Аъмашдан, у Анасдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) барглари қуриган бир дарахтнинг ёнидан ўтиб қолдилар ва уни асолари билан урдилар, шунда барглар тўкилиб кетди. Сўнг у: «Албатта, «ал-Ҳамду лиллаҳ», «Субҳаналлаҳ», «Ла илаҳа иллаллаҳ» ва «Аллаҳу акбар» (калималари) банданинг гуноҳларини худди шу дарахтнинг барглари тўкилгани каби тўкиб ташлайди,» дедилар. У (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир. Биз ал-Аъмашнинг Анасдан эшитганини билмаймиз, фақат у уни кўрган ва унга назар солган эди.