حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حُمَيْدٍ الرَّازِيُّ، حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ مُوسَى، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَّ بِشَجَرَةٍ يَابِسَةِ الْوَرَقِ فَضَرَبَهَا بِعَصَاهُ فَتَنَاثَرَ الْوَرَقُ فَقَالَ " إِنَّ الْحَمْدَ لِلَّهِ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ لَتُسَاقِطُ مِنْ ذُنُوبِ الْعَبْدِ كَمَا تَسَاقَطَ وَرَقُ هَذِهِ الشَّجَرَةِ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ . وَلاَ نَعْرِفُ لِلأَعْمَشِ سَمَاعًا مِنْ أَنَسٍ إِلاَّ أَنَّهُ قَدْ رَآهُ وَنَظَرَ إِلَيْهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Ҳумайд ар-Розий ривоят қилди, у деди: бизга ал-Фазл ибн Мусо, ал-Аъмашдан, у Анасдан (ривоят қилдики), Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) барглари қуриган бир дарахтнинг ёнидан ўтиб қолдилар ва уни асолари билан урдилар, шунда барглар тўкилиб кетди. Сўнг у: «Албатта, «ал-Ҳамду лиллаҳ», «Субҳаналлаҳ», «Ла илаҳа иллаллаҳ» ва «Аллаҳу акбар» (калималари) банданинг гуноҳларини худди шу дарахтнинг барглари тўкилгани каби тўкиб ташлайди,» дедилар. У (Термизий) деди: бу ҳадис ғарибдир. Биз ал-Аъмашнинг Анасдан эшитганини билмаймиз, фақат у уни кўрган ва унга назар солган эди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ الْجُلاَحِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيِّ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ شَبِيبٍ السَّبَئِيِّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ . عَشْرَ مَرَّاتٍ عَلَى إِثْرِ الْمَغْرِبِ بَعَثَ اللَّهُ لَهُ مَسْلَحَةً يَحْفَظُونَهُ مِنَ الشَّيْطَانِ حَتَّى يُصْبِحَ وَكَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِهَا عَشْرَ حَسَنَاتٍ مُوجِبَاتٍ وَمَحَا عَنْهُ عَشْرَ سَيِّئَاتٍ مُوبِقَاتٍ وَكَانَتْ لَهُ بِعَدْلِ عَشْرِ رِقَابٍ مُؤْمِنَاتٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ لَيْثِ بْنِ سَعْدٍ . وَلاَ نَعْرِفُ لِعُمَارَةَ بْنِ شَبِيبٍ سَمَاعًا عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга ал-Лайс, ал-Жулоҳ Абу Касирдан, у Абу Абдурраҳмон ал-Ҳубулийдан, у Умора ибн Шабиб ас-Сабаийдан (ривоят қилдики), у шундай деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким Мағриб (намози)дан кейин ўн марта: «Ла илаҳа иллаллаҳ ваҳдаҳу ла шарика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамду, юҳйи ва юмиту, ва ҳува ала кулли шайъин қадир» (Ягона, шериги йўқ Аллаҳдан ўзга ибодатга лойиқ зот йўқ, мулк Уникидир ва ҳамд Уникидир, У тирилтиради ва ўлдиради, У ҳар нарсага қодирдир) деса, Аллаҳ унга уни шайтондан сақлайдиган бир гуруҳ (қўриқчи) юборади, токи у тонггача (ҳимояда бўлади), ва Аллаҳ унга шу билан ўнта вожиб бўлган яхшилик ёзади ва ундан ўнта ҳалок қилувчи ёмонликни ўчиради ва у учун бу ўнта мўмин қулни озод қилишга тенг бўлади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Лайс ибн Саъднинг ҳадисидан биламиз. Ва биз Умора ибн Шабибнинг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитганини билмаймиз.