حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي فُدَيْكٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْبَرَّادِ، عَنْ مُعَاذِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ خُبَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ خَرَجْنَا فِي لَيْلَةٍ مَطِيرَةٍ وَظُلْمَةٍ شَدِيدَةٍ نَطْلُبُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي لَنَا - قَالَ - فَأَدْرَكْتُهُ فَقَالَ " قُلْ " . فَلَمْ أَقُلْ شَيْئًا ثُمَّ قَالَ " قُلْ " . فَلَمْ أَقُلْ شَيْئًا . قَالَ " قُلْ " . قُلْتُ مَا أَقُولُ قَالَ " قُلْ : ( هوَ اللَّهُ أَحَدٌ ) وَالْمُعَوِّذَتَيْنِ حِينَ تُمْسِي وَتُصْبِحُ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ تَكْفِيكَ مِنْ كُلِّ شَيْءٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى وَهَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ غَرِيبٌ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ وَأَبُو سَعِيدٍ الْبَرَّادُ هُوَ أَسِيدُ بْنُ أَبِي أَسِيدٍ مَدَنِيٌّ .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Муҳаммад ибн Исмоил ибн Абу Фудайк ривоят қилди, бизга Ибн Абу Зиъб ривоят қилди, у Абу Саид ал-Барроддан, у Муоз ибн Абдуллаҳ ибн Хубайбдан, у отасидан (ривоят қилиб) у деди: Биз ёмғирли ва қаттиқ қоронғи бир кечада Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизга намоз ўқиб берсинлар деб (уни) излаб чиқдик. (У) деди: Мен у кишига етиб бордим. У (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Айт,» дедилар. Мен ҳеч нарса демадим. Сўнг яна: «Айт,» дедилар. Мен ҳеч нарса демадим. У: «Айт,» дедилар. Мен: «Нимани айтай?» дедим. У: «Кеч кирганда ва тонг отганда уч мартадан «Қул Ҳуваллаҳу Аҳад» (сураси) ва Муъаввизатайн (Фалақ ва Нос суралари)ни ўқи — улар сенга ҳар нарсадан кифоя қилади,» дедилар. Абу Исо (Термизий) деди: Бу ҳадис бу йўлдан ҳасан саҳиҳ ғарибдир. Абу Саид ал-Баррод — у мадиналик Асид ибн Абу Асиддир.