حَدَّثَنَا سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُقْرِئُ، عَنْ حَيْوَةَ بْنِ شُرَيْحٍ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَمْرٍو، عَنْ مِشْرَحِ بْنِ هَاعَانَ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ كَانَ بَعْدِي نَبِيٌّ لَكَانَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ " . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ مِشْرَحِ بْنِ هَاعَانَ .
Бизга Салама ибн Шабиб ривоят қилди, у деди: бизга ал-Муқриъ ривоят қилди, у Ҳайва ибн Шурайҳдан, у Бакр ибн Амрдан, у Мишраҳ ибн Ҳоандан, у Уқба ибн Омирдан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Агар мендан кейин набий бўлганда эди, у Умар ибн ал-Хаттоб бўларди,» дедилар. (Термизий) деди: бу ҳадис ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Мишраҳ ибн Ҳоаннинг ҳадисидан биламиз.