حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمَخْزُومِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا قَامَ أَحَدُكُمْ إِلَى الصَّلاَةِ فَلاَ يَمْسَحِ الْحَصَى فَإِنَّ الرَّحْمَةَ تُوَاجِهُهُ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ مُعَيْقِيبٍ وَعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَحُذَيْفَةَ وَجَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ أَبِي ذَرٍّ حَدِيثٌ حَسَنٌ . وَقَدْ رُوِيَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ كَرِهَ الْمَسْحَ فِي الصَّلاَةِ وَقَالَ " إِنْ كُنْتَ لاَ بُدَّ فَاعِلاً فَمَرَّةً وَاحِدَةً " . كَأَنَّهُ رُوِيَ عَنْهُ رُخْصَةٌ فِي الْمَرَّةِ الْوَاحِدَةِ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ .
Бизга Саид ибн Абдурраҳмон ал-Махзумий ривоят қилди, у деди: бизга Суфён ибн Уяйна ривоят қилди, аз-Зуҳрийдан, у Абул-Аҳвасдан, у Абу Заррдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилдики), у: «Бирор кишингиз намозга турганида (сажда жойидаги) шағал тошларни суриб текисламасин, чунки раҳмат унга юзланиб турибди,» дедилар. (Термизий) деди: бу бобда Муайқиб, Али ибн Абу Толиб, Ҳузайфа ва Жобир ибн Абдуллаҳдан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Абу Заррнинг ҳадиси ҳасан ҳадисдир. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан намозда (тошни) суришни ёқтирмаганликлари ривоят қилинган ва у: «Агар муқаррар қиладиган бўлсанг, бир мартагина (қил),» дедилар. Гўё ундан бир марталик (қилишга) рухсат берилгани ривоят қилингандек. Илм аҳли ҳузурида амал шунга (кўра)дир.