حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِسْحَاقَ الْجَوْهَرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْمُؤَمَّلِ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى فِي بَيْتِ الزُّبَيْرِ مِصْبَاحًا فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ مَا أُرَى أَسْمَاءَ إِلاَّ قَدْ نَفِسَتْ فَلاَ تُسَمُّوهُ حَتَّى أُسَمِّيَهُ " . فَسَمَّاهُ عَبْدَ اللَّهِ وَحَنَّكَهُ بِتَمْرَةٍ بِيَدِهِ . هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Ишоқ ал-Жавҳарий ривоят қилди, у деди: бизга Абу Осим, Абдуллаҳ ибн ал-Муаммалдан, у Ибн Абу Мулайкадан, у Оишадан ривоят қилдики, Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Зубайрнинг уйида бир чироқни кўрдилар ва: «Эй Оиша, мен Асмони фақат туғди деб ўйлайман, уни мен исм қўйгунча исм қўйманглар,» дедилар. Сўнг унга Абдуллаҳ деб исм қўйдилар ва ўз қўллари билан хурмо (чайнаб) танглайини ишқаладилар (таҳник қилдилар). Бу ҳадис ҳасан ғарибдир.