حَدَّثَنَا عَبْدُ الْقُدُّوسِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْعَطَّارُ، قَالَ حَدَّثَنِي عَمِّي، صَالِحُ بْنُ عَبْدِ الْكَبِيرِ بْنِ شُعَيْبٍ بْنِ الْحَبْحَابِ قَالَ حَدَّثَنِي عَمِّي عَبْدُ السَّلاَمِ بْنُ شُعَيْبٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَنَسٍ، رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الأَزْدُ أُسْدُ اللَّهِ فِي الأَرْضِ يُرِيدُ النَّاسُ أَنْ يَضَعُوهُمْ وَيَأْبَى اللَّهُ إِلاَّ أَنْ يَرْفَعَهُمْ وَلَيَأْتِيَنَّ عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ يَقُولُ الرَّجُلُ يَا لَيْتَ أَبِي كَانَ أَزْدِيًّا يَا لَيْتَ أُمِّي كَانَتْ أَزْدِيَّةً " . هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ هَذَا الْوَجْهِ . وَرُوِيَ هَذَا الْحَدِيثُ عَنْ أَنَسٍ بِهَذَا الإِسْنَادِ مَوْقُوفًا وَهُوَ عِنْدَنَا أَصَحُّ .
Бизга Абдулқуддус ибн Муҳаммад ал-Аттор ривоят қилди, у деди: менга амаким Солиҳ ибн Абдулкабир ибн Шуайб ибн ал-Ҳабҳоб ривоят қилди, у деди: менга амаким Абдуссалом ибн Шуайб, отасидан, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Азд (қабиласи) Аллаҳнинг ердаги шерларидир. Одамлар уларни паст қилмоқчи бўлади, аммо Аллаҳ уларни фақат кўтаришни хоҳлайди. Одамларнинг бошига шундай замон келадики, бир киши: ‹Кошки отам аздий бўлса эди, кошки онам аздий бўлса эди,› дейди,» дедилар. Бу ҳадис ғарибдир, уни фақат шу йўл билан биламиз. Бу ҳадис Анасдан шу иснод билан мавқуф (Анаснинг ўз сўзи) сифатида ҳам ривоят қилинган ва бу бизнинг наздимизда саҳиҳроқдир.