حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُلَىٍّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَوْمُ عَرَفَةَ وَيَوْمُ النَّحْرِ وَأَيَّامُ التَّشْرِيقِ عِيدُنَا أَهْلَ الإِسْلاَمِ وَهِيَ أَيَّامُ أَكْلٍ وَشُرْبٍ " . قَالَ وَفِي الْبَابِ عَنْ عَلِيٍّ وَسَعْدٍ وَأَبِي هُرَيْرَةَ وَجَابِرٍ وَنُبَيْشَةَ وَبِشْرِ بْنِ سُحَيْمٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ حُذَافَةَ وَأَنَسٍ وَحَمْزَةَ بْنِ عَمْرٍو الأَسْلَمِيِّ وَكَعْبِ بْنِ مَالِكٍ وَعَائِشَةَ وَعَمْرِو بْنِ الْعَاصِ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو . قَالَ أَبُو عِيسَى وَحَدِيثُ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ يَكْرَهُونَ الصِّيَامَ أَيَّامَ التَّشْرِيقِ إِلاَّ أَنَّ قَوْمًا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمْ رَخَّصُوا لِلْمُتَمَتِّعِ إِذَا لَمْ يَجِدْ هَدْيًا وَلَمْ يَصُمْ فِي الْعَشْرِ أَنْ يَصُومَ أَيَّامَ التَّشْرِيقِ . وَبِهِ يَقُولُ مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ وَالشَّافِعِيُّ وَأَحْمَدُ وَإِسْحَاقُ . قَالَ أَبُو عِيسَى وَأَهْلُ الْعِرَاقِ يَقُولُونَ مُوسَى بْنُ عَلِيِّ بْنِ رَبَاحٍ وَأَهْلُ مِصْرَ يَقُولُونَ مُوسَى بْنُ عُلَىٍّ . وَقَالَ سَمِعْتُ قُتَيْبَةُ يَقُولُ سَمِعْتُ اللَّيْثَ بْنَ سَعْدٍ يَقُولُ قَالَ مُوسَى بْنُ عَلِيٍّ لاَ أَجْعَلُ أَحَدًا فِي حِلٍّ صَغَّرَ اسْمَ أَبِي .
Бизга Ҳаннод ривоят қилди, бизга Вакииъ Мусо ибн Уладан, у отасидан, у Уқба ибн Омир (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Арафа куни, Наҳр куни ва Ташриқ кунлари — биз ислом аҳлининг байрамимиздир, улар ейиш ва ичиш кунларидир,» дедилар. У (Термизий) деди: Бу бобда Али, Саъд, Абу Ҳурайра, Жобир, Нубайша, Бишр ибн Суҳайм, Абдуллаҳ ибн Ҳузофа, Анас, Ҳамза ибн Амр ал-Асламий, Каъб ибн Молик, Оиша, Амр ибн ал-Ос ва Абдуллаҳ ибн Амрдан ҳам (ривоятлар) бор. Абу Исо (Термизий) деди: Уқба ибн Омир ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳли ҳузурида амал шунга кўра бўлиб, улар Ташриқ кунларида рўза тутишни макруҳ деб билишади; фақат Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан ва бошқалардан бир қавм таматтуъ (ҳаж) қилган киши агар ҳадя (қурбонлик) топмаса ва ўн кунда рўза тутмаган бўлса, Ташриқ кунларида рўза тутишига рухсат беришган. Молик ибн Анас, Шофиий, Аҳмад ва Ишоқ ҳам шундай дейишади. Абу Исо (Термизий) деди: Ироқ аҳли «Мусо ибн Али ибн Рабоҳ» дейишади, Миср аҳли эса «Мусо ибн Ула» дейишади. У деди: Мен Қутайбадан эшитдим, у: Мен ал-Лайс ибн Саъддан эшитдим, у: Мусо ибн Али: «Отамнинг исмини кичрайтирган (тасғир қилган) ҳеч кимни кечирмайман,» деди, деди.