حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ الْهَادِ، عَنْ مُوسَى بْنِ سَرْجِسَ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ بِالْمَوْتِ وَعِنْدَهُ قَدَحٌ فِيهِ مَاءٌ وَهُوَ يُدْخِلُ يَدَهُ فِي الْقَدَحِ ثُمَّ يَمْسَحُ وَجْهَهُ بِالْمَاءِ ثُمَّ يَقُولُ " اللَّهُمَّ أَعِنِّي عَلَى غَمَرَاتِ الْمَوْتِ " . أَوْ " سَكَرَاتِ الْمَوْتِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ .
Бизга Қутайба ривоят қилди, у деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, у Ибнул-Ҳоддан, у Мусо ибн Саржисдан, у ал-Қосим ибн Муҳаммаддан, у Оишадан (ривоят қилдики), у деди: мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ўлим ҳолатларида кўрдим, олдиларида ичида суви бор бир идиш (коса) бор эди, у қўлларини идишга ботириб, сўнг сув билан юзларини сийпар, сўнг: «Аллаҳумма аъинни ало ғамаротил-мавт (Аллаҳим, менга ўлим азобларига сабр-тоқат бериб мадад бер),» ёки «сакаротил-мавт (ўлим талвасалари)» дердилар. Абу Исо (Термизий) деди: бу ғариб ҳадисдир.