حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ، وَابْنُ، عَبْدَةَ - فِي آخَرِينَ وَهَذَا لَفْظُ ابْنِ عَبْدَةَ - أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ أَعْرَابِيًّا، دَخَلَ الْمَسْجِدَ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَالِسٌ فَصَلَّى - قَالَ ابْنُ عَبْدَةَ - رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ ارْحَمْنِي وَمُحَمَّدًا وَلاَ تَرْحَمْ مَعَنَا أَحَدًا . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لَقَدْ تَحَجَّرْتَ وَاسِعًا " . ثُمَّ لَمْ يَلْبَثْ أَنْ بَالَ فِي نَاحِيةِ الْمَسْجِدِ فَأَسْرَعَ النَّاسُ إِلَيْهِ فَنَهَاهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " إِنَّمَا بُعِثْتُمْ مُيَسِّرِينَ وَلَمْ تُبْعَثُوا مُعَسِّرِينَ صُبُّوا عَلَيْهِ سَجْلاً مِنْ مَاءٍ " . أَوْ قَالَ " ذَنُوبًا مِنْ مَاءٍ " .
Бизга Аҳмад ибн Амр ибн ас-Сарҳ ва ибн Абда — бошқалар қаторида, бу ибн Абданинг лафзидир — ривоят қилди. Бизга Суфён аз-Зуҳрийдан, у Саъид ибн ал-Мусайябдан, у Абу Ҳурайрадан хабар берди: «Бир бадавий масжидга кирди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўтирган эди, у намоз ўқиди — ибн Абда деди: — икки ракат. Сўнг деди: ‹Эй Аллаҳ, менга ва Муҳаммадга раҳм қил, биз билан бирга ҳеч кимга раҳм қилма.› Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Сен кенг (раҳматни) торайтириб қўйдинг.» Сўнг кўп ўтмай у масжиднинг бир бурчагига сийдик чиқарди. Одамлар унга шошилиб бордилар, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни тўсди ва деди: «Сизлар енгиллаштирувчи қилиб жўнатилдингиз, қийинлаштирувчи қилиб жўнатилмадингиз. Унинг устига бир челак сув қуйинглар.» Ёки деди: «Бир пақир сув.»»