حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ الْهَمْدَانِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ، - يَعْنِي ابْنَ صَالِحٍ - يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خُدَّامَ أَنْفُسِنَا نَتَنَاوَبُ الرِّعَايَةَ رِعَايَةَ إِبِلِنَا فَكَانَتْ عَلَىَّ رِعَايَةُ الإِبِلِ فَرَوَّحْتُهَا بِالْعَشِيِّ فَأَدْرَكْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ النَّاسَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ " مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ الْوُضُوءَ ثُمَّ يَقُومُ فَيَرْكَعُ رَكْعَتَيْنِ يُقْبِلُ عَلَيْهِمَا بِقَلْبِهِ وَوَجْهِهِ إِلاَّ قَدْ أَوْجَبَ " . فَقُلْتُ بَخْ بَخْ مَا أَجْوَدَ هَذِهِ . فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَيْنِ يَدَىَّ الَّتِي قَبْلَهَا يَا عُقْبَةُ أَجْوَدُ مِنْهَا . فَنَظَرْتُ فَإِذَا هُوَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقُلْتُ مَا هِيَ يَا أَبَا حَفْصٍ قَالَ إِنَّهُ قَالَ آنِفًا قَبْلَ أَنْ تَجِيءَ " مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ الْوُضُوءَ ثُمَّ يَقُولُ حِينَ يَفْرُغُ مِنْ وُضُوئِهِ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ إِلاَّ فُتِحَتْ لَهُ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةُ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّهَا شَاءَ " . قَالَ مُعَاوِيَةُ وَحَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ .
Бизга Аҳмад ибн Саъид ал-Ҳамдоний ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди: Муовияни — яъни ибн Солиҳни — эшитдим, у Абу Усмондан, у Жубайр ибн Нуфайрдан, у Уқба ибн Омирдан ривоят қилар эди. У айтди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга ўзимизнинг хизматчиларимиз эдик, туяларимизни боқишни навбатма-навбат қилардик. Туяларни боқиш навбати менга тушди, мен уларни кечқурун ҳайдаб келдим ва Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни одамларга хутба қилаётганларида етиб бордим. У кишини шундай деяётганларини эшитдим: «Сизлардан ҳар ким таҳорат олиб, таҳоратни чиройли қилса, сўнг туриб, икки ракъат намозни қалби ва юзи билан уларга юзланиб ўқиса, албатта унга (жаннат) вожиб бўлади.» Мен: «Бах, бах! Бу нечоғли яхши!» дедим. Олдимдаги бир киши: «Ундан олдингиси бундан ҳам яхшироқдир, эй Уқба!» деди. Қарасам, у Умар ибн Хаттоб экан. Мен: «У нима, эй Абу Ҳафс?» дедим. У айтди: У киши сен келишингдан олдин шундай дедилар: «Сизлардан ҳар ким таҳорат олиб, таҳоратни чиройли қилса, сўнг таҳоратидан фароғат топганда: ‹Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллаҳ ваҳдаҳу ла шарика лаҳ ва анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳ› деса, албатта унга жаннатнинг саккиз эшиги очилади, қайсисидан хоҳласа киради.» Муовия айтди: Менга Робиъа ибн Язид ҳам Абу Идрисдан, у Уқба ибн Омирдан ривоят қилди.