باب مَنْ قَالَ يَتَوَضَّأُ الْجُنُبُ
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَأْكُلَ أَوْ يَنَامَ تَوَضَّأَ . تَعْنِي وَهُوَ جُنُبٌ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё ривоят қилди, бизга Шуъба ал-Ҳакамдан, у Иброҳимдан, у ал-Асваддан, у Оишадан ривоят қилдики: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ейишни ёки ухлашни хоҳлаганларида таҳорат олар эдилар. Яъни жунуб бўлганларида (деб назарда тутади).
حَدَّثَنَا مُوسَى، - يَعْنِي ابْنَ إِسْمَاعِيلَ - حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ - أَخْبَرَنَا عَطَاءٌ الْخُرَاسَانِيُّ، عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ، عَنْ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَخَّصَ لِلْجُنُبِ إِذَا أَكَلَ أَوْ شَرِبَ أَوْ نَامَ أَنْ يَتَوَضَّأَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ بَيْنَ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ وَعَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ فِي هَذَا الْحَدِيثِ رَجُلٌ وَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَابْنُ عُمَرَ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَمْرٍو الْجُنُبُ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَأْكُلَ تَوَضَّأَ .
Бизга Мусо — яъни Ибн Исмоил — ривоят қилди, бизга Ҳаммод — яъни Ибн Салама — ривоят қилди, бизга Ато ал-Хуросоний хабар берди, у Яҳё ибн Яъмардан, у Аммор ибн Ёсирдан ривоят қилдики: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам жунубга, агар еса ёки ичса ёки ухласа, таҳорат олишни рухсат қилдилар. Абу Довуд айтди: Бу ҳадисда Яҳё ибн Яъмар билан Аммор ибн Ёсир орасида бир киши (рови) бор. Ва Али ибн Абу Толиб, Ибн Умар ва Абдуллаҳ ибн Амр: «Жунуб киши ейишни хоҳласа таҳорат олади» дедилар.